Blog

Cześć! Witam Was bardzo serdecznie! Prosto z Warszawy mówi do Was Piotr. Mam nadzieję, że zarezerwowaliście sobie trochę czasu na dzisiejsze nasze spotkanie. Z przyjemnością opowiem Wam dziś co przyszło mi do głowy. Nasz podcast taki jest, prawda? Opowiadam Wam to co przychodzi mi do głowy, to czego dowiaduję się na różne tematy, na tematy które są dla mnie interesujące.

Myślę, że nie wszystko może być od razu zrozumiałe, to co powiem, dlatego na mojej stronie znajdziecie specjalny player, odtwarzacz, który pozwala na słuchanie z podświetlonym aktualnym fragmentem tekstu. To znacznie ułatwia rozumienie moim zdaniem. Tym bardziej, że wcześniej możecie przetłumaczyć sobie nawet cały tekst podcastu na swój język.

Co o tym myślicie? Podzielcie się w komentarzach swoimi myślami o tym. Opowiedzcie z którego brzegu rzeki patrzycie na nasz świat. Czekam na nagrania od Was. Jestem ciekawy czy myślicie podobnie do mnie, a może macie inne spojrzenie na to wszystko?

Kilka tygodni temu dostałem niezwykłą wiadomość. Przysłała ją Ludmiła, która pochodzi z Białorusi. Ludmiła pisze o swoich trudnych doświadczeniach z ostatnich lat, ale też o niesamowitej, radosnej zmianie i nowym początku w jej życiu tutaj, w Polsce. Posłuchajcie sami, co nam opowiedziała.

Ludmiło, z całego serca gratuluję Ci polskiego obywatelstwa! To piękny moment i bardzo się cieszę, że mój podcast towarzyszył Ci w tej drodze. Życzę Ci mnóstwa powodzenia w nowym mieście i oczywiście bardzo serdecznie zapraszam Cię do naszego klubu VIP.

I kiedy słucham Ludmiły, która znalazła w Polsce swój nowy, bezpieczny dom, nie potrafię nie pomyśleć o tym, co właśnie wydarzyło się nie tak dawno, na polsko-białoruskiej granicy. Obiegła nas wiadomość, że Andrzej Poczobut, dziennikarz, działacz polskiej mniejszości i symbol walki z reżimem, po zaledwie kilku miesiącach od wyjścia z łagru i krótkim pobycie w Polsce, właśnie przekroczył granicę i wrócił na Białoruś, do swojego rodzinnego Grodna.

Pytany przez dziennikarzy, czy się nie boi, odpowiedział prosto: „Każdy by się bał. Ja też się boję. Ale w życiu nie wolno kierować się strachem”. 

Andrzej Poczobut, tak jak Achilles czy Odyseusz, stawia opór przeznaczeniu, dokonuje własnego, świadomego wyboru i odmawia ślepego posłuszeństwa systemowi. Pokazuje, że wolności i godności nie da się w człowieku zabić.

Przez lata trzymano go w ciężkim łagrze, izolowano od świata, próbowano zmusić do posłuszeństwa i zapomnienia. Ale kiedy w końcu odzyskał wolność, wydawałoby się, że najrozsądniejszym, najbardziej ludzkim krokiem byłoby zostać w bezpiecznej Polsce, cieszyć się po prostu spokojem, cieszyć się chwilami u boku bliskich. Każdy z na zrozumiał by to.

Ale Andrzej Poczobut wybrał inną drogę. Drogę Odyseusza, który za wszelką cenę, wbrew wszystkim burzom, wbrew wszystkim przeciwnościom losu, musiał wrócić do swojej Itaki. Dla Andrzeja tą Itaką jest Grodno, Białoruś. Tam są jego przyjaciele Polacy, tam jest jego mała ojczyzna. On nie zgina karku. On decyduje jak wolny człowiek. Wie, jakie podejmuje ryzyko, wie, że tam na Wschodzie nikt nie zagwarantuje mu bezpieczeństwa, a mimo to wraca… wraca z podniesioną głową.

To jest właśnie ten głęboki, etos jednostki, o którym pisał Homer. Można człowieka uwięzić, można odebrać mu zdrowie, ale nie da się odebrać mu prawa do decydowania o sobie. Jestem pełen podziwu dla Andrzeja Poczobuta.

Kochani, na naszych oczach Europa się zmienia. To naturalne, bo nasza wspólna podróż cały czas trwa. Odyseusz musiał żeglować między Ruchomymi Skałami, które zderzały się ze sobą, niszczyły statki. Tam wszystko zmieniało się z minuty na minutę. Jak nawigować w takim środowisku, którego nie można przewidzieć?

Wydaje mi się, że dokładnie przed takim wyzwaniem stoimy dzisiaj. Na Wschodzie toczy się krwawa wojna, a na Zachodzie – ale także u nas, w kraju, tu w Polsce – słychać syreni śpiew polityków, którzy mamią wyborców prostymi hasłami. Jak w tym chaosie będzie wyglądać Europa za kilka czy kilkadziesiąt lat? Kim będą nowi Europejczycy?

Kochani, to wszystko na dziś, to są moje myśli na dziś. Dziękuję Ludmile za nagranie, dziękuję Wam za wysłuchanie do samego końca tego co miałem Wam do przekazania. Czekam na kolejne nagrania od Was. Są dla mnie bardzo ważne, bardzo cenne. Myślę, że wiecie to, że pamiętacie o tym. Dajecie mi wielką motywację do robienia kolejnych odcinków podcastu. Wielkie dzięki za to.

Mam nadzieję, że ten podcast również działa w drugą stronę. Mam nadzieję, że ja również motywuję Was opowiadając te różne historie, robiąc kolejne odcinki… Skoro spotkaliśmy się, skoro przyszło nam nawigować po tak wzburzonym morzu, musimy trzymać się razem jak jedna załoga, jak przyjaciele.

Dziękuję za dziś moi drodzy, do usłyszenia w następnym odcinku. Trzymajcie się zdrowo! Cześć, pa, pa!

Cześć moi drodzy! Witam Was bardzo serdecznie! Zapraszam na najnowszy odcinek podcastu Real Polish – podcastu po polsku, podcastu, w którym pomagam Wam uczyć się języka polskiego, a przede wszystkim podcastu, w którym staram się opowiedzieć Wam jak najciekawsze historie.

Moi drodzy, właśnie wróciłem z krótkich wakacji, wypocząłem i w mojej głowie pojawił się pomysł na nowy odcinek podcastu. Mam nadzieję, że ten pomysł Wam się spodoba. Kochani, odwiedziłem jaskinię, w której mieszkali kiedyś neandertalczycy. To było bardzo interesujące, ponieważ w tej jaskini byłem tylko ja, jeszcze dwie osoby i pani przewodnik. Oglądaliśmy bez pośpiechu, w ciszy, bardzo ciekawe to było. Później dużo czytałem na ten temat, bo po prostu ten temat, neandertalczycy zawładnęli moim umysłem na pewien czas.

Tak się dzieje, kiedy mnie coś zainteresuje, wtedy czytam jak najwięcej na ten temat, szukam dostępnych materiałów. A teraz w internecie jest mnóstwo materiałów, więc zanurzyłem się w temacie neandertalczyków. Bardzo mi się to spodobało, zainteresowało mnie i dlatego mam nadzieję, że Was również zainteresuje. Myślę, że każdy temat jest dobry do nauki języka, w tym przypadku do nauki języka polskiego, ale najlepszy jest temat, który jest interesujący, prawda?

W językoznawstwie nazywa się to metodą comprehensible input, czyli zrozumiałego wkładu językowego. Mądra nazwa, prawda? Jej twórcą jest profesor Stephen Krashen, który idzie nawet o krok dalej i mówi o compelling input, czyli o treściach, które są tak fascynujące, że zupełnie zapominamy o tym, że uczymy się ich w języku obcym… i o to chodzi! Po prostu chcemy się dowiedzieć, co było dalej! I to jest również moja filozofia. Nie chcę zanudzać Was gramatyką, regułami oraz tym, jak zamówić pierogi w restauracji.

Chcę opowiadać wam o rzeczach fascynujących, bo kiedy Wasz umysł jest zaciekawiony, język polski wchodzi do głowy sam, zupełnie naturalnie. Ja wiem, że pierogi też są fascynujące… kiełbasa, sernik, żurek, to są przewspaniałe rzeczy, to jest nasza kultura, jednak myślę, że słyszeliście o nich już wiele razy, a być może nawet próbowaliście pierogów, próbowaliście kiełbasy, próbowaliście sernika i żurka.

Kochani, nie możemy jednak zacząć naszego głównego tematu bez nagrania od Was. Te nagrania są w zasadzie sercem tego podcastu, są najważniejsze w naszym podcaście, więc zapraszam Was na jedno z nagrań, które ostatnio dostałem. Tym razem to jest nagranie od Nastii. Zapraszam bardzo serdecznie, oto nagranie od Nastii.

Cześć Piotrze i słuchaczom! Mam na imię Nastia. Jestem z Ukrainy i mieszkam w Krakowie już prawie 5 lat. Wcześniej robiłam nagranie i to było mniej więcej 2 lata temu. Od tej pory dużo się zmieniło i miałam już kurs języka polskiego. Myślę, że od początku do B2 przez jakiś czas i ostatnio miałam kurs B2 na początku tego roku. Wciąż słucham podcasty, słucham audiobooki, już nie boję się rozmawiać z kolegami, chociaż czasami w ogóle zapominam o gramatyce i ona jest dla mnie trochę wciąż jest trudna i właśnie dla dlaczego postanowiłam zapisać, zrobić, przepraszam, dlaczego postanowiłam zrobić to nagranie? Dlatego, że kiedy ostatnie słuchałam twój podcast, miałam takie wrażenie, że jestem w sali obok są twoje słuchacze i mówisz do mnie, mówisz do słuchaczy mówisz do wszystkich i w tym samym momencie do każdego osobno? I bardzo często, bardzo często mam takie wrażenie, kiedy słucham twoich podcastów i to jest takie przyjemne, bardzo przyjemne uczucie. Niby jesteśmy wszyscy tak obok siebie i prostu rozmawiamy. Dziękuję ci bardzo za to. Pozdrawiam. Cześć. Pa!

Nastia, bardzo, bardzo dziękuję Ci za to nagranie! Nawet nie wiesz, jak miło mi się zrobiło, kiedy usłyszałem Twoje słowa. Powiem Wam, że ja mam dokładnie takie samo wrażenie, kiedy nagrywam te odcinki. Siedzę sam przed mikrofonem, ale w mojej wyobraźni ta sala naprawdę istnieje. Widzę Was wszystkich. W zasadzie to nie jest sala. Mam trochę inny obraz. Nie widzę wszystkich jednocześnie. Raczej wyobrażam sobie, jak słuchacie mnie w drodze do pracy, podczas spaceru czy powiedzmy, z filiżanką kawy na rynku w Krakowie. Ale to jest niesamowite, że ta energia działa w dwie strony i że też to czujesz. To jest wspaniałe, wielkie dzięki za to co powiedziałaś!

Czasami mam w życiu takie wrażenie, mam takie uczucie, myślę, że coś przytrafia się tylko mi, że to ja to czuję, bo to jest tak dziwne, że aż niemożliwe, żeby ktoś inny też to samo odczuwał. I kiedy znajdę jakiś dowód, to może być jakiś fragment w książce albo w filmie, albo rozmawiam z kimś i okazuje się, że ta osoba też to czuje, to jest dla mnie naprawdę bardzo niezwykła chwila w moim życiu. Bo okazuje się, że wszyscy jesteśmy tacy sami, mamy podobne odczucia. Mamy ze sobą mnóstwo, mnóstwo wspólnego. Będę jeszcze dziś o tym mówił.

Dlatego bardzo chcę Ci podziękować, Nastiu, że zrobiłaś to nagranie, że opowiedziałaś o tym. Bo to jest właśnie ta chwila, ta przyjemna chwila, gdy wiem… już nie czuję, nie wydaje mi się, po prostu wiem, że Ty też tak czujesz. A skoro Ty też tak czujesz, to pewnie jest więcej takich osób i ta myśl jest dla mnie niezwykle przyjemna. Wielkie dzięki za to!

Kochani, to tyle na dziś. Życzę wszystkim dużo zdrowia, spokoju i przede wszystkim znajdowania wokół siebie samych fascynujących rzeczy, fascynujących tematów. Szukajcie tematów, które Was autentycznie ciekawią, czytajcie i słuchajcie o tym, co sprawia Wam radość. Jeśli będziecie robić to po polsku, to przy okazji, zupełnie o tym nie myśląc, nauczycie się polskiego. Wspaniałe prawda! Kiedy robicie to, co lubicie, nauka polskiego dzieje się sama, zupełnie przy okazji.

Kochani, nie poddawajcie się, słuchajcie regularnie i pamiętajcie, że każdy mały krok ma znaczenie i powoli prowadzi Was do celu. A może nie sam cel jest najważniejszy? Może ważniejsza jest sama droga? Co o tym myślicie? To jak się zmieniamy, jak ewoluujemy, możemy nazwać to naszą odyseją, prawda?

Kochani, dziękuję za dziś i do usłyszenia w następnym razem, trzymajcie się zdrowo, cześć, pa, pa!