Welcome back to the Learn Real Polish podcast, where we challenge your mind and your Polish skills at the same time. Today, we are diving into a topic that might make you question everything you see: Donald Hoffman’s theory that reality is not what it seems.
Is the world around us a true representation of objective reality, or is it just a “user interface” designed by evolution to keep us alive? We explore the mind-bending idea that space and time are just icons on a screen, and that “truth” might be secondary to survival. I’ll break down these complex philosophical and scientific concepts into clear, accessible Polish, helping you expand your vocabulary while rethinking the nature of consciousness. If you’re ready to look behind the curtain of the physical world, this episode is a must-listen.
Premium members can access the full Polish transcript word-for-word at realpolish.pl.
🔒 Full interactive transcript and mp3 file for active members only
Muzyka:
–Stringed Disco by Kevin MacLeod (incompetech.com) is licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Autumn Day by Kevin MacLeod (incompetech.com) is licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Esperanza by Andy Lowe
–Herbatka – guitar cover by Kenn Faurschou.
–Pod twoim oknem – guitar cover by Kenn Faurschou.
–Other music was created using royalty-free samples from BandLab.com
* * *
Gdy grasz w świetną grę z wirtualną rzeczywistością, mózg daje się całkowicie oszukać.
Serce przyspiesza. Ciało reaguje. Wszystko wydaje się prawdziwe.
A potem zdejmujesz gogle… i orientujesz się, że cały ten świat był tylko iluzją.
Jesteś pewien, że zdjąłeś gogle?
Cześć! Tu mówi Piotr! Witam Was bardzo serdecznie! Bardzo się cieszę, że znowu się spotykamy. Cieszę się, że wróciliście, że znaleźliście trochę czasu na nasze dzisiejsze spotkanie.
Kochani, zanim przejdziemy do konkretów, umówmy się na jedną rzecz: gramatyka zostaje w kuchni. Odłóżcie listy zakupów, zapomnijcie o gramaturach i przestańcie traktować język jak sztywny przepis do wykucia na pamięć. To, co zaraz usłyszycie, to nie instrukcja gotowania, to jest gotowe danie dla Was.
Zapraszam Was na coś smacznego. Nie rozkładajcie języka polskiego na czynniki pierwsze, po prostu cieszcie się smakiem każdego kęsa, każdego dźwięku.
Kiedy jecie wspaniałe danie, czy naprawdę tak bardzo interesuje Was każdy składnik? Przestaniecie analizować skład każdego sosu. Przecież najwspanialszych doznań dostarcza nam potrawa w całości, gdy wszystkie smaki przenikają się nawzajem, a nie każdy składnik jedzony z osobna. Nikt nie delektuje się szczyptą soli czy surowym jajkiem, prawda?
Gramatyka to są składniki i przepis, a ja proponuję Wam wspaniałe danie, chcę żebyście delektowali się każdą chwilą, żebyście zrelaksowali się, dlatego proszę, proszę żebyście nie myśleli o składnikach. Poczujecie aromat! Poczujecie aromat wszystkimi zmysłami. Wasze zmysły podświadomie poczują każdy składnik, nie martwcie się o to.
Dziś będziemy jeszcze mówić o zmysłach i świadomości, ale wcześniej muszę Wam przekazać dwie ważne rzeczy.
Mamy nowy odcinek podcastu, a to oznacza kolejną odsłonę naszego wyzwania! Tak, dobrze myślicie, rusza kolejny Hardcore Challenge! Chcę Wam powiedzieć, że w poprzednim wyzwaniu pierwsza rękawicę podjęła Krystyna. Podjąć rękawicę, czyli wiecie przyjąć wyzwanie, spróbować swoich sił… i wyobraźcie sobie, że Krystyna wykręciła prawie 90%!
To jest absolutnie rewelacyjny wynik, wspaniałe osiągnięcie, zwłaszcza że nasz algorytm sprawdzający bywa bardzo surowy. Surowy, to nie znaczy nieugotowany. Surowy to znaczy restrykcyjny, bardzo wymagający, nie jest idealny, nie wybacza literówek. Więc takie osiągnięcie to w praktyce to niemal perfekcyjna, bezbłędnie zapisane dyktando. Wielkie brawa dla Krystyny za odwagę i za precyzję oczywiście!
Tym razem w Waszym panelu, w Dashboardzie, czeka na Was nowy fragment z dzisiejszego odcinka oczywiście. Zasady znacie. Słuchacie uważnie i staracie się zapisać każde słowo. To jest bardzo dobry sposób, absolutnie najlepsza metoda, żeby zmusić mózg do maksymalnego skupienia na dźwiękach języka polskiego. Zapraszam do tego wyzwania.
Ale uwaga, uwaga! Tym razem na rozwiązanie zadania macie aż cztery tygodnie. Dlaczego tak długo? Ponieważ moi drodzy, jeden odcinek podcastu nam wypadnie. Wybieram się na dwutygodniowe wakacje. Tak, muszę trochę odpocząć, odetchnąć, naładować baterie. Zatem macie mnóstwo czasu, żeby spokojnie, bez presji zmierzyć się z tym wyzwaniem.
Logujcie się do swojego panelu, sprawdzajcie swoj zadanie i wpisujcie swoje wyniki na tablicy z wyzwaniem. Pamiętajcie, nie bójcie się błędów, to ma być przede wszystkim dobra zabawa i taki solidny trening dla Waszych uszu. Trening rozumienia ze słuchu. Ciekawe, komu tym razem uda się zbliżyć do wyniku Krystyny. Trzymam za Was kciuki i życzę powodzenia!
Moi drodzy, wracamy do naszej uczty. Siadajcie przy stole. Michał przysłał nam wspaniałe danie. Zatem usiądźcie wygodnie i po prostu delektujcie się!
Nagranie od Michała
Siema Piotr, nazywam się Michał i jestem z USA. Chciałam ci podziękować za wszystko co dla nas robisz. Kilka lat temu przechodziłem przez bardzo trudny okres w życiu. Miałem depresję spowodowaną między innymi przez perfekcjonizm i czułem się kompletnie zagubiony. W pewnym momencie mówiłem lepiej po niemiecku niż po polsku i przez to czułem się bardzo głupio. Często zadawałem sobie pytanie, jak to jest, że Polak, który ma polski paszport, dwóch polskich rodziców, mówi tak źle po polsku w porównaniu do swojego niemieckiego. Czułem się obco we własnym kraju, jakbym nie miał swojego miejsca. W tamtym czasie odkryłem twoje materiały i one zmieniły mój świat, twój podcast i sposób, w jaki mówisz o języku polskim, dałem jej nie tylko narzędzia do nauki, ale też coś znacznie ważniejszego. Poczucie kierunku i nadzieję. Ten sam perfekcjonizm, który przyczynił się do mojej depresji, sprawiał też, że ze wstydu nie wysyłałem ci nagrań. Ciągle mówiłem sobie: “Michał, poczekaj jeszcze parę miesięcy, będziesz mówił lepiej i wtedy wyślesz lepsze nagranie”. Ale to było gówno prawda. Jak często mówisz Piotrze. Lepiej wysłać po prostu to, co potrafisz i to wystarczy. Dzięki temu wszystkiemu zacząłem wychodzić z tej czarnej dziury. Dzisiaj jestem znacznie dumniejszy ze siebie, swojej rodziny, kultury i pochodzenia. Mam w swoim życiu wspaniałą narzeczoną, a polski stał się moją pasją. Mam nawet zamiar wrócić do Polski, do ojczyzny moich rodziców. Chciałem, żebyś wiedział, że twoja praca to prawdziwa pomoc ludziom. Dziękuję ci z całego serca. Michał
Dziękuję Michale! Bardzo dziękuję za to co powiedziałeś. Twoja historia jest niezwykle poruszająca. Opowiedziałeś to z taką szczerością, zdecydowałeś się tym podzielić z nami. To ma dla mnie ogromne znaczenie. Naszymi problemami dzielimy się z przyjaciółmi, prawda? Z ludźmi, na których nam zależy. To jest dla mnie wielkie wyróżnienie.
Kochani, to może brzmi trochę jak zakończenie, ale tak nie jest. Przed nami jeszcze fajna niespodzianka. Ja już wiem co usłyszymy, bo wcześniej słuchałem tego nagrania. Posłuchajcie!
Nagranie od Olgi
Cześć Piotrze. Mam na imię Olga, jestem z Białorusi i jestem twoim wielkim fanem. Jestem nauczycielką języka angielskiego i jesteśmy kolegami, ponieważ też pomagam ludziom uczyć się języka angielskiego, ale nie jestem osobą medialną jak ty. Bardzo lubię słuchać twoich podcastów, które pomogły mi lepiej rozumieć i mówić po polsku. Jesteś geniuszem i twoją misją naprawdę jest przekazywanie ludziom języka polskiego. Oprócz tego oczywiście twoja charyzma, przyjazna osobowość i przyjemny głos dodają do tego naprawdę i szczerze wierzę, że stworzyłeś unikalny kontent dla osób uczących się języka polskiego, czapki z głów dla ciebie i tego co robisz i wielkie dzięki za to. Przysłać nagranie do ciebie było jednych z moich New Year Resolutions, bo wiem, że to dla ciebie jest bardzo ważne. i że lubisz otrzymywać opinę i feedback od swoich słuchaczy. Uważam też, że dajesz ludziom wiele za darmo, a prawa wszechświata nie pozwalają brać cały czas i nie dawać nic w zamian. A w zamian można na przykład wysłać ci nagranie, postawić like, napisać mail z miłymi słowami albo kupić jakiś kurs.
W twoim podcaście myśli na koniec roku poprosiłeś o opowiedzenie o swoich doświadczeniach z egzaminem na poziomie B2. Mogę podzielić się doświadczeniem z egzaminem na poziomie B1, ponieważ struktura egzaminów jest taka sama, tylko na poziomie B2 mamy mniej czasu na wykonanie zadań i słownictwo jest bardziej skomplikowane.
Odpowiednio procent osób, które zdały egzamin nie jest tak duży jak na poziomie B1. Miałam egzamin państwowy w zeszłym roku uzyskałam wynik pozytywny. Teraz czekam na oficjalny certyfikat. Egzamin składa się z pięć części. Rozumienie ze słuchu, rozumienie tekstów pisanych, poprawność gramatyczna, wypowiedź pisemna i egzamin ustny. Zadania muszą być wykonane bardzo szybko. Mamy na wszystko tylko dwie godziny. Dla mnie najtrudniejszą częścią była wypowiedź pisemna.
Wszystkim którzy przygotowują się do egzaminu, moja rada jest wrócić całą siłę i skupić się na tej części. Też bardzo martwiłam się przez ustną częścią egzaminu i bardzo mi pomogła twoja praktyka medytacji w podcaście 409. Ona dała mi poczuć pewności, że wszystko się uda. Słuchałam jej wiele razy przed egzaminem i wynik w końcu były 82%. Bardzo dziękuję za motywację, wizualizację i za te niezwykłą praktykę. Mogę powiedzieć na pewno, że to działa.
Chciałabym też powiedzieć, że było bardzo wspierane przez moją rodzinę i moje dzieci, które też słuchały twoich podcastów, ćwiczyli gramaty ze mną, zachęcali mnie. Mój młodszy syn Alex też chciałby ci coś powiedzieć.
Cześć Piotrze. Nazywam się Alex mam polskie korzenie. Posiadam kartę Polaka i bardzo lubię język polski i jego brzmienie. Uwielbiam słuchanie twoich podcastów razem z mamą. Rozpoznaję już twoje podcasty od pierwszych dźwięków melodii.
Na koniec chciałbym powiedzieć, że polecam wszystkim wysyłanie nagrania do ciebie, ponieważ jest to niezwykle przydatne do pompowania języka polskiego, do strukturyzowania myśli, do wymowy i mówienia. Jeszcze raz bardzo dziękuję za twoją pracę, za pomoc ludziom, za niezwykle interesujące podcasty. No to już wszystko ode mnie. Wszystkiego najlepszego. Cześć, pa, pa!
Kochani, wielkie dzięki za to! Wielkie dzięki dla Olgi i Aleksa. Wspaniałe wiadomości. 82 procent to nie w kij dmuchał, to jest wspaniały wynik! Moje gratulacje!
Jesteś nauczycielką angielskiego, więc twoja opinia, opinia koleżanki po fachu, jest dla mnie niezwykle cenna. A to co powiedział Aleks, że rozpoznaje podcast od pierwszego dźwięku… to mnie naprawdę wzruszyło. Dzięki Aleks!
Dziś mówiliśmy dużo o prawach wszechświata. O tym jak to wszystko działa. Trudno to rozgryźć, trudno zrozumieć… ale wiecie co? Zwróćcie uwagę na to, co powiedziała Olga. Jest jedno prawo wszechświata, które jest niezaprzeczalne. Nie można tylko brać, aby była równowaga, trzeba też dawać. Trzeba się dzielić, przekazywać dobrą energię dalej, prawda? Kiedy my coś dajemy, kiedy wysyłamy pozytywną energię, to ona nie ginie. Odbieramy ją, choć często wraca w innej formie.
Donald Hoffman mówi, że Świadomi Agenci wymieniają się energią i w ten sposób tworzą fuzję zmysłów. Kochani, czy Wy też to teraz widzicie, czy to czujecie? Przecież dokładnie to samo dzieje się tutaj! Rozumiecie, o co mi chodzi? Język polski to jest nasz interfejs. Nasz polski to są tylko te kolorowe ikony na pulpicie. Słowa, końcówki, zasady… to tylko narzędzia. Ale pod spodem, na tym prawdziwym, głębokim poziomie, jesteśmy właśnie my. Kiedy wysyłacie mi swoje nagrania, kiedy słuchacie moich słów podczas spaceru, my się ze sobą łączymy. Tworzymy razem fuzję, tworzymy tę wielką, wspaniałą sieć.
Mogę się mylić i mogę nigdy nie dowiedzieć się, czy patrzę na prawdziwe drzewo, czy tylko to jest iluzja, tylko grafika w ewolucyjnej grze.
Ale wiecie, co jest obiektywną prawdą? Prawdą jest to ciepło na sercu, ta szczera radość, którą czuję, kiedy słucham historii Michała. Kiedy słucham ogromnej dumy Olgi, kiedy słucham jej syna Alexa. To jest w stu procentach prawdziwe. To jest ten nasz prawdziwy świat, a Wy jesteście po prostu moimi agentami.
Jeśli ten podcast daje Wam wartość, bierzcie telefon, włączajcie dyktafon i mówcie! Nie przejmujcie się błędami. To są tylko drobne, nieważne usterki w naszym interfejsie. One nie mają absolutnie żadnego znaczenia! Liczy się tylko to połączenie między nami. Czekam na Wasze historie z ogromną niecierpliwością. Czekam na kolejne łączenia.
Kochani, wszystko co miałem dziś do powiedzenia powiedziałem. Trzymajcie się zdrowo, moi drodzy. Dziękuję Wam za dzisiejsze spotkanie i do usłyszenia następnym razem. Cześć, pa, pa!
Ten odcinek nie był łatwy?
Czułeś dziś, że niektóre fragmenty były wyzwaniem? To świetnie, bo tak właśnie rośnie Twój poziom. Ale jeśli chcesz wycisnąć z tej lekcji 100%, dołącz do VIP Club. Czeka na Ciebie biblioteka wspaniałych materiałów.
Seria 15 (2026)
- RP522: Medal w kartonie
- RP521: Jak dobra rutyna pomaga oswoić nadmiar
- RP520: Agenci świadomości Donalda Hoffmana
- RP519: 1% dziennie czy zasada 40% — co naprawdę działa
- RP518: Księżyc
- RP517: Projekt wieczne życie
- RP516: Persja
- RP515: David Goggins – między uporem a szaleństwem
- RP514: Zeszmacenie
- RP513: Być albo nie być…
- RP512: Kim są Słowianie?
- RP511: Iluzja końca historii
