Blog

This is the Learn Real Polish podcast. This time I want to talk about Pegasus, one of the most dangerous malware in the world. Pegasus was officially created to fight terrorism, but in some countries, governments are using it for surveillance of journalists and political opposition. Full Polish transcription is available for all premium users. For more information, please visit realpolish.pl

Listen to the podcast:

–For active members only, PLEASE LOG IN–

Muzyka:
–Stringed Disco by Kevin MacLeod (incompetech.com)
–Autumn Day by Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Esperanza by Andy Lowe
–Herbatka – guitar cover by Kenn Faurschou
–Waiting TTTT by Loyalty Freak Music is licensed under a CC0 1.0 Universal License.
–Monarch of the street by Loyalty Freak Music is licensed under a CC0 1.0 Universal
–Loyalty Freak Music is licensed under a CC0 1.0 Universal License.

***

Moi drodzy! Dziś rano dowiedziałem się o ataku Putnia na Ukrainę. Kraj, który nikomu nie zagrażał, kraj w którym ludzie chcieli żyć tak jak żyją ludzie w Europie. Ten odcinek podcastu, który za chwilę usłyszycie nagrałem wczoraj, ale dziś musiałem nagrać ten wstęp dodatkowo. Dziś zginęły pierwsze osoby, między innymi bezbronne dzieci. Mam nadzieję, że cały świat powie NIE, cały świat będzie stał murem za Ukrainą. To jest wojna przeciwko naszej cywilizacji, przeciwko demokracji. 

Do tej pory znałem wojnę jedynie z filmów, z książek, z lekcji historii. II wojna światowa zaczęła się też od ataków na pojedyncze miejsca w Polsce, od ataku na Wieluń, od ataku na Westerplatte. Mam wielką nadzieję, że ten scenariusz się nie powtórzy. Wkrótce przekonamy się jaka będzie odpowiedź zachodu.

Mam wielu słuchaczy, wielu znajomych i w Ukrainie i w Rosji, pozdrawiam Was bardzo serdecznie. Oczywiście wojna to nie jest wina przeciętnych ludzi, to wszystko wina polityków, w tym przypadku wydaje się, że wystarczył tylko jeden szaleniec. Po latach budowania pokoju w Europie, Putin chce to wszystko przekreślić, wprowadza chaos i bezprawie. Niedaleko, tuż za naszą granicą dziś rozpoczęła się wojna.

Jestem w szoku. Tyle mogę teraz powiedzieć.

Zapraszam Was na podcast, który przygotowałem, choć wiem, że wielu z Was ma teraz ważniejsze sprawy do załatwienia.

-Piotr

Cześć moi drodzy! Witam wszystkich bardzo serdecznie! Mam na imię Piotr i zapraszam Was na kolejny odcinek podcastu po polsku, który mam nadzieję będzie ciekawy dla Was. Tutaj uczymy się języka polskiego przez słuchanie i czytanie, nie zajmujemy się zupełnie gramatyką. Możecie być pewni, że nie będę wyjaśniał dzisiaj żadnego problemu gramatycznego, żadnej reguły gramatycznej. Nic z tych rzeczy! 

Moim zdaniem o wiele lepiej jest podchodzić do nauki języka w sposób można powiedzieć, naturalny.

Kiedy byliście mali to też najpierw słuchaliście, rozumieliście co mówią inni, a dopiero potem zaczęliście mówić. Wszyscy tak mamy.

Tak samo jest gdy uczymy się języka obcego w taki naturalny sposób. Wcale nie trzeba się zmuszać do mówienia. Sami zobaczycie, że z upływem czasu przyjdzie, przyjdzie taki moment, że zechcecie mówić. To stanie się właśnie zupełnie naturalnie. Wtedy nie należy martwić się błędami, nie należy myśleć o gramatyce, tylko mówić tak żeby porozumiewać się z innymi. To wszystko. Język służy do porozumiewane się.

Powoli, powoli błędów będzie coraz mniej i będziemy coraz lepiej rozumiani., sami będziemy więcej rozumieli i tak dalej. Powoli, powoli będzie coraz lepiej. Taka jest z grubsza biorąc droga do nauki języka. Dużo słuchać, dużo czytać na początku, a potem zacząć mówić. Wydaje się proste, bo to jest proste.

Najtrudniejsze, moim zdaniem, w nauce języka jest to, że trzeba być bardzo konsekwentnym, trzeba codziennie używać języka. Tak jak robią to dzieci. Kiedy jesteśmy dzieckiem, to nie ma z tym problemu. Wszyscy dookoła mówią w naszym języku, którego się uczymy i uczymy się nieświadomie oczywiście.

Można powiedzieć, że nasiąkamy językiem jak gąbka. Kiedy włożymy gąbkę do wody to po pewnym czasie, gdy ją wyjmiemy, będzie nasiąknięta wodą. 

Tak samo jest z nauką języka. Jeśli będziecie w otoczeniu języka, będziecie go codziennie używać w taki lub inny sposób, to po pewnym czasie nasiąknięcie tym językiem jak gąbka wodą. Na tym to polega. Mówię że to się stanie po pewnym czasie. Niektórzy mówią — Uczę się 10 lat polskiego i nadal niewiele rozumiem. — 10 lat? Co to znaczy? Często to znaczy 2 razy w tygodniu przez godzinę… przez godzinę czytam podręcznik, albo robię testy gramatyczne.

Kochani w ten sposób to można się nawet 50 lat się uczyć. Ja Wam mówię, że możecie dobrze porozumiewać się, mówić, rozumieć innych już po roku nauki, ale codziennie. Jeśli przez rok będziesz słuchać codziennie podcastu przez godzinę, to po roku okaże się, że uczyłeś się, albo uczyłaś przez 365 godzin.

Porównajmy to z tym ile godzin ktoś spędzi ucząc się przez 10 lat, dwa razy w tygodniu przez godzinę. W każdym roku są 52 tygodnie, razy dwa to daje 104 godziny rocznie. Zatem przez 10 lat to będzie 1040 godzin. Zatem tylko trzy razy więcej niż w poprzednim przypadku. Wydaje mi się, że jeśli weźmiemy dwie osoby, jedną która uczy się codziennie przez rok i drugą która uczy się dwa razy w tygodniu po godzinie przez 10 lat, to ta pierwsza osoba będzie mówiła przynajmniej tak samo dobrze jak ta druga, już po roku, nie po 10 latach.

Zatem wybór zależy tylko do nas, albo chcemy się nauczyć, interesuje nas inny język, mamy motywację, żeby używać tego języka i robimy to codziennie… albo udajemy że się uczymy i wtedy to może zająć dowolnie długi czas, 10, a może nawet 20, 30 lat.

Wszystko zależy od nas, od naszej decyzji, od tego co robimy i czego nie robimy. To proste, ale jednocześnie dosyć trudne czasami.

Czasami dostaję od Was nagrania, bardzo za to dziękuję, i te nagrania pokazują mi, że są ludzie, którzy jeśli coś postanowią to nie ma siły, dążą do celu tak długo, aż go osiągną. Dla mnie to jest coś niezwykle imponującego. To są świetne nagrania. O wiele lepsze niż wszystkie książki motywacyjne, to dlatego, że są prawdziwe. Posłuchajmy dziś takiego nagrania. Oto nagranie od Jurka z Warszawy. Zapraszam bardzo serdecznie.

Nagranie od Jurka

Witam serdecznie cię Piotrze! Nazywam się Jurek. Pochodzę z Mińska na Białorusi, teraz mieszkam w Warszawie i oto moja historia. W 2018 roku dowiedziałem się, że mogę dostać Kartę Polaka, ponieważ mój dziadek i babcia byli Polakami ze szlacheckiej rodziny Egiert, szlacheckiej osady Oszmiańskiego powiatu niedaleko Białegostoku. Wcześniej kiedy moja rodzina i ja jeździliśmy po Polsce i odwiedzaliśmy Kraków, Wieliczkę, Częstochowę, Wrocław i Warszawę, nasze myśli zbliżyły się do pomysłu wyjazdu. No i w tym celu najpierw postanowiłem zdobyć Kartę Polaka. W Mińsku ukończyłem kurs języka polskiego Adukar na poziomie A1 i przygotowałem się do rozmowy w konsulacie. Podczas kursu moja nauczycielka powiedziała mi o twoich podcastach i kursie Real Polish co bardzo mi pomogło. Pomyślnie zaliczyłem rozmowę w konsulem w Białymstoku i otrzymałem Kartę Polaka i dopiero 2 lata później wróciłem do pomysłu przeprowadzki do Polski. W 2020 roku skończyłem 50 lat, dużo myślałem o latach i osiągnięciach, byłem niezadowolony ze swojego stanu rzeczy. Dla siebie uznałem, że trzeba coś zmienić. Czytałem książki motywacyjne, na przykład Stevena Cove, ukończyłem szkolenie na temat “Działaj — jak skutecznie się doskonalić i podnosić swój poziom” i w tym czasie na Białorusi rozwijała się niezdrowa sytuacja polityczna. Zdałem sobie sprawę, że nic się nie zmieni w moim życiu i życiu moich ludzi, ale byłoby gorzej. Pomyślałem — oto twoja szansa, zróbmy to! Moja żona i ja postanowiliśmy pojechać do Polski. Język polski mnie nie przerażał, dobrze rozumiałem ale słabo mówiłem. Wszystko jest w porządku z dokumentami. Początkowo myśleliśmy, żeby pojechać do Wrocławia, potem do Krakowa, ale w końcu zdecydowaliśmy się zostać w Warszawie. Można powiedzieć, że mieliśmy szczęście, że tak powiem, był to ostatni pociąg, który złapaliśmy. Wyjechaliśmy z Białorusi rok temu. Moja siostra też pojechała z nami również do warszawy. Nie żałuję że zmieniliśmy miejsce, żyjemy pracujemy, rozwijamy się w otoczeniu pełnych szacunku ludzi i miłej atmosferze. Teraz, jak mam się uczyć polskiego? Najpierw dostałem pracę, w której pracują tylko Polacy. Pełne zanurzenie w język polski. Oprócz podcastów w różnej tematyce subskrybuję twoje 100 Daily Polish Stories. Dużo słucham też po polsku w środkach komunikacji miejskiej, podczas spaceru, nawet w pracy. ten sposób słuchania i wypowiadania fraz po polsku bardzo mi odpowiada, bo chyba mam dobre ucho do muzyki. Podobna technika zastosowałem kiedy uczyłam się alfabetu Morse’a, gdy byłem w wojsku. Przy okazji, oto ciekawy temat na podcast: Alfabet Morse’a. Polecam ci. Generalnie jestem ci wdzięczny za twoją pracę, pomagasz nam zwykłym ludziom w nauce języka polskiego i cieszysz się, że komunikuję, że (jestem) w twoim klubie. Nie możemy się doczekać kiedy będziemy mogli wkrótce świętować twój 500 podcast. No i tyle na dziś. Pozdrawiam Piotrze, pa, pa!

Dziękuję bardzo! Jurek pochodzi z Mińska, ale mieszka teraz w Warszawie, mówi doskonale po polsku. Jestem pewny, że to wymagało dużo pracy, wiele godzin spędzonych z językiem. Oczywiście teraz jest łatwiej, bo Jurek jest otoczony językiem polskim, mieszka w Warszawie, ale przecież już wcześniej musiał mówić po polsku. Żeby zdać egzamin przed konsulem, trzeba mówić dobrze po polsku.

Kochani, a teraz nadeszła pora na kolejne nagranie. Tyle o Pegasusie. Jestem ciekawy co o tym myślicie. Tym razem posłuchamy nagrania od Walerii. Bardzo serdecznie zapraszam na to nagranie, posłuchajmy co powiedziała Waleria.

Nagranie od Walerii

Cześć Piotrze! To Waleria. Robię dla ciebie pierwsze nagranie z Warszawy. Jestem Ukrainką, ale mieszkam w Warszawie już prawie trzy lata. Przez te trzy lata słuchałam twoich podcastów. Dzięki tobie uczyłam się polskiego i chciałabym za to tobie podziękować — serdecznie dziękuję, bo dla mnie twoje podcasty to jest strefa komfortu, strefa spokoju, kiedy słucham odpoczywam. Słucham gdziekolwiek: kiedy spaceruję z psem słucham, kiedy coś gotuję w kuchni słucham, a jakieś ciekawe podcasty słuchaliśmy razem z dzieckiem. Bardzo dziękuję za twoje pomysły, bardzo ciekawe tematy twoich podcastów. I również chciałabym przywitać ciebie ze świętami Bożego Narodzenia. Szczęśliwego Nowego Roku życzę ci, zdrowia dla ciebie i twoich bliskich. Wesołych świąt, wszystkiego najlepszego. Trzymaj się ciepło, pa!

Dziękuję bardzo za życzenia! No właśnie wydało się, że niektóre nagrania czekają dosyć długo zanim znajdą swoje miejsce w podcaście, ale czasami tak się zdarza, podcast jest co dwa tygodnie i czasami musicie poczekać dłużej, żeby usłyszeć swoje nagranie.

Mam jednak nadzieję, że to nie jest wielki problem, nadal czekam na nagrania od Was.

Waleria mówi świetnie po polsku, prawda? Ale zwróćcie uwagę co powiedziała. Powiedziała, że słucha podcastów bardzo często. Słucha gdy sprząta, słucha gdy zmywa naczynia, gdy spaceruje. To jest świetne, doskonałe wykorzystanie czasu. Polecam Wam, polecam Wam metodę Walerii. Tak jak widzicie to działa. To działa doskonale.

Zatem mamy dwie nowe osoby w Warszawie, dwóch nowych mieszkańców Warszawy. Waleria nie jest taka nowa, mieszka w Warszawie już trzy lata.

Coraz więcej osób przyjeżdża do Polski z Ukrainy i z Białorusi. Niestety politycy nie dają im wielkiego wyboru. Myślę, że wiele z tych osób nigdy nie wyjechałoby ze swoich krajów, gdyby mogli żyć tam. Wszyscy szukają jak najlepszego miejsca dla siebie. Polacy też emigrują. W 2007 do Irlandii wyjechało 200 tysięcy Polaków. Później część z nich wróciło lub przenieśli się do innych krajów, ale wciąż w Irlandii jest ponad 120 tysięcy Polaków. W samej Irlandii.

W tej chwili w Polsce jest pół miliona obywateli Ukrainy, którzy mają ubezpieczenia społeczne. To znaczy, że mają oficjalną pracę lub prowadzą tu swoją firmę. Następną największą grupą są Białorusini i jest ich około 70 tysięcy. Mówię tu oczywiście o oficjalnie pracujących obywatelach tych krajów w Polsce.

Teraz spodziewamy się, że dodatkowo mnóstwo osób może przyjechać z Ukrainy do Polski. Sytuacja między Rosją i Ukrainą jest bardzo napięta. Oczywiście to nie jest wina przeciętnych ludzi, to wszystko wina polityków.

Praktycznie wszędzie na świecie przeciętni ludzie narzekają na polityków, prawda? Nie wiem jak to jest, być może to jest jakiś szczególny rodzaj ludzi… jakiś szczególny rodzaj ludzi chce być politykami i te osoby gdy już zostają politykami często stają się nadzwyczaj ambitne, zaczyna im się wydawać, że mają większą władzę niż inni, mogą więcej i nie muszą liczyć się ze zdaniem innych. Takie mam wrażenie. Chcą utrzymać się przy władzy jak najdłużej, żeby czerpać z tego korzyści i nie zwracają uwagi na to, że inni cierpią z powodu ich decyzji. No nie wiem, tak myślę, to przychodzi mi do głowy. 

Podsłuchiwanie, szpiegowanie swoich własnych obywateli jest moim zdaniem czymś bardzo haniebnym. Jednak ludzie będący przy władzy za wszelką cenę chcą zrobić wszystko, żeby jej nie stracić. Dlatego używają wszystkich dostępnych metod, nawet takich, które dla większości ludzi wydają się niewłaściwe.

Politycy często mają tak wielkie ego, że są w stanie poświęcić swoich własnych obywateli, tylko po to żeby spróbować zdobyć swój cel polityczny. Zwykli ludzie nie rozpoczynają wojen, wojny zawsze wszczynają politycy, ale na wojnach przede wszystkim giną zwykli ludzie.

Kochani, to tyle na dziś o polityce. Powoli zbliżamy się do końca naszego dzisiejszego spotkania. Czekam na nagrania do Was, jestem ciekawy co myślicie na tematy, o których dziś mówiliśmy, ale również czekam na wasze opowieści o tym skąd jesteście, jak się uczucie polskiego, jak się bawicie językiem polskim, dlaczego uczycie się polskiego i tak dalej i tak dalej.

Zapraszam Was również na moją stronę internetowa, która nazywa się realpolish.pl tam znajdziecie materiały do nauki polskiego. Jeśli nie wiecie od czego zacząć to zapiszcie się po prostu na newsletter, dostaniecie przykłady moich kursów, możecie również pisać do mnie jeśli macie jakieś pytania. Zapraszam bardzo serdecznie!

I cóż, dziękuję Wam za dzisiejsze spotkanie, dziękuję Jurkowi i Walerii za nagrania, życzę wszystkim zdrowia, życzę wszystkim spokoju, nie poddawajcie się. Nie przerywajcie nauki, słuchajcie jak najwięcej, czytajcie, rozmawiajcie, bawcie się językiem polskim, a sami zobaczycie, z dnia na dzień, z tygodnia na tydzień, z miesiąca na miesiąc będzie coraz lepiej, będziecie coraz lepiej mówić.

Trzymajcie się zdrowo, do usłyszenia następnym razem, cześć, pa, pa!

---

---

Real Polish PODCAST, Seria 11 (2022) | POSTĘP:
Seria 11 (2022)

• RP437: 12-tygodniowy rok… czyli jak osiągnąć cel
• RP436: Katar
• RP435: Życie w lesie
• RP434: Katastrofa tunguska
• RP433: Rozmowa z Alessandro
• RP432: Diamenty
• RP431: Jung i jego Czerwona Księga
• RP430: Piraci z Karaibów
• RP429: Polacy na Haiti
• RP428: Używki
• RP427: Rastafarianie
• RP426: Trzy oblicza Ewy
• RP425: Sergiusz Piasecki
• RP424: Lata 1980-1990 w Polsce
• RP423: Faszyzm i nazizm
• RP422: Rzeź wołyńska
• RP421: Pies w kosmosie
• RP420: Oligarchia magnacka
• RP419: Głupota i niekompetencja
• RP418: Taras Szewczenko
• RP417: Pegasus
• RP416: Tokeny NFT
• RP415: Propaganda sukcesu w latach 1970-80
• RP414: Zagadka Diatłowa

---

This is the Learn Real Polish podcast. In this episode, I talk about the 1970s in Poland. It was a period of economic expansion and then collapse. The great accumulation of foreign debt led to the crisis.

Listen to the podcast:

–For active members only, PLEASE LOG IN–

Muzyka:
–Stringed Disco by Kevin MacLeod (incompetech.com)
–Autumn Day by Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Esperanza by Andy Lowe
–Herbatka – guitar cover by Kenn Faurschou

***

Cześć moi drodzy! Tu mówi Piotr! Witam wszystkich bardzo serdecznie i zapraszam do wysłuchania dzisiejszego odcinka podcastu. Jak zwykle będę mówił tylko po polsku, ale mam nadzieję, że zrozumiecie o czym mówię. Będę starał się opowiedzieć wszystko tak, żebyście jak najwięcej zrozumieli.

Ten podcast to jest oczywiście ćwiczenie dla Was, to jest trening. Żeby zdobyć jakąś umiejętność, trzeba trenować, prawda? Jeśli ktoś chce grać na gitarze, to musi trenować, musi jak najwięcej grać na gitarze. Oczywiście można uczyć się teorii muzycznej, to pewnie może być pomocne, ale to nigdy, nigdy nie zastąpi treningu, nigdy nie zastąpi gry na gitarze.

I tak samo jest z nauką języka. Nic nie zastąpi używania języka, nic nie zastąpi słuchania, czytania i mówienia. Jeśli nauczycie się mówić, to potem możecie nauczyć się też pisać, jeśli macie na to ochotę. Ja polecam Wam najpierw nauczyć się mówić, a potem pisać, nie odwrotnie. No, a żeby zacząć mówić, najpierw trzeba rozumieć co mówią inni, i trzeba zacząć myśleć, myśleć w języku, w którym chcemy mówić. To jest najważniejsze.

Czytanie i słuchanie, jest takim ćwiczeniem, które doskonale rozwija te umiejętności. Dlatego polecam Wam jak najwięcej słuchać i jak najwięcej czytać. Do każdego odcinka podcastu jest również tekst, więc nie ma problemu, możecie czytać i słuchać jednocześnie.

Ze swojego doświadczenia wiem, że bardzo trudno jest słuchać czegoś, co nie jest ciekawe. Trudno jest też robić podcast, opowiadać o czymś co nie jest ciekawe. To moim zdaniem zupełnie nie miałoby sensu. Musiałbym zmuszać się, żeby to robić.

Dlatego staram się mówić na tematy, które dla mnie są ciekawe i mam nadzieję, że to jest też ciekawe dla Was. Dziś opowiem trochę o czasach mojego dzieciństwa. Myślę, że to może być ciekawe. Dla mnie jest ciekawe, bo wtedy byłem jeszcze mały, byłem chłopakiem, który biegał po dworzu za piłką. To było naprawdę coś wspaniałego kiedy sobie przypominam. Myślę tu o latach 70. XX wieku. To już dawno temu.

Ostatnio kilka spraw, które dzieją się teraz zaczęło mi przypominać również tamte czasy. Dlatego pomyślałem, że to być może ciekawy temat.

Zanim zacznę opowiadać o tych czasach. Chciałbym, żebyśmy razem posłuchali nagrania, które dostałem od Filipa z Niemiec. Zapraszam bardzo serdecznie, posłuchajmy.

Nagranie od Filipa

Cześć Piotr! Tutaj jest Filip, mieszkam w Niemczech i uczę się języka polskiego od roku z tobą. Chciałbym ci podziękować za twoje podcasty. Bardzo, bardzo mi się podoba. Spróbowałem dużo rzeczy, kupiłem wiele, wiele książek i oglądała wiele, wiele kanałów na YT i też robiłem kurs językowy na Uniwersytecie. To też było fajne, ale ja chciałem się uczyć jak małe dziecko. Mój problem jest (taki), że nie lubię gramatyki, nienawidzę tego, naprawdę. A potem znalazłem twoją stronę w internecie i to było dla mie super. Słucham twoich podcastów co wieczór przed snem i czuję, że będzie lepiej i lepiej. Teraz nie mogę dobrze mówić po polsku, ale próbuję. U mnie jest taka sytuacja, moja mama jest Polką i mój ojciec jest Niemcem, i kiedy byłem dzieckiem nigdy nie mówiliśmy w domu po polsku, bo mój ojciec nic nie rozumiał i nie mówi po polsku. Dlatego teraz muszę się uczyć, ale dla mnie to nie ma problemu, bo bardzo lubię ten kraj, lubię ten język i tak dalej. No tak, chciałem tylko powiedzieć — dziękuję za wszystko, Piotr. Bardzo mi się podoba i jeszcze raz dziękuję. Do widzenia, pa, pa!

Wielkie dzięki Filip! Świetnie mówisz po polsku! Nienawidzisz gramatyki? I bardzo dobrze! Ja też nie lubię gramatyki… ale to nie przeszkadza, okazuje się, że możesz doskonale mówić po polsku bez myślenia o gramatyce. Bez myślenia o różnych regułach gramatycznych.

Kochani, nie martwcie się gramatyką. W dawnych czasach ludzie mówili, porozumiewali się, a nawet nie wiedzieli, że istnieje coś takiego jak gramatyka. To dlatego, że gramatyki uczymy się zupełnie podświadomie, nie myśląc o tym.

Świetnie, zatem pora na trzecią część naszego dzisiejszego spotkania. W trzeciej części, tak jak mamy to w zwyczaju, posłuchamy jeszcze jednego nagrania. Tym razem to będzie nagranie, które dostałem od Larisy z Rosji. Posłuchajmy, zapraszam serdecznie!

Nagranie od Larisy

Cześć Piotr! Mam na imię Larisa i to już moje drugie nagranie dla ciebie. Witam wszystkich z Warszawy. To jest moja pierwsza podróż do Polski i Polska jest piękna. Przepiękny kraj, jestem naprawdę szczęśliwa, że jestem tu. Przyjechałam, bo byłam zaproszona do wzięcia udziału w finalnym, drugim etapie, konkursu wokalnego im. Stanisława Jopka. To taki można powiedzieć już międzynarodowy konkurs, ale jestem pojedynczą uczestniczką z Rosji. Chciałabym ci bardzo podziękować za twoją pracę, dlatego, że przyjechałam do Polski, bardzo martwiłam się, że coś mi się nie uda, że gdzie być może będę zgubiona, że być może nie będę rozumiała czego co ludzie (mówią), ale jestem naprawdę szczęśliwa, że przyjechałam i wszystko zrozumiałam. Rozumiem co ludzie mówią do mnie. Wiem, że robię błąd ale, no można powiedzieć, że swobodnie… nie wiem jak to po polsku. Niektórych słów mi brakuje, ale po skończeniu już pierwszego dnia… nie wiem jaka musi być końcówka… już myślałam po polsku i kiedy idę do sklepu to już sama z sobą rozmawiam po polsku. No, na przykład — Tak, muszę skręcić w lewo — no, przepraszam za błędy, ale to takie spontaniczne nagranie. Czekam na przystanku na mój autobus, dlatego żeby pojechać na Stare Miasto. Wczoraj zrobiłem wycieczkę do Krakowa i Kraków… Jestem naprawdę zakochana w Polsce. Jesteście naprawdę szczęśliwi, że mieszkacie w takim ładnym, przepięknym kraju. Jutro już będę miała samolot, już muszę wrócić do Nowosybirska, ale stoję tu i jestem szczęśliwa. To zdobycie moich marzeń i do końca nie wierzę, że to nie jest sen. Dziękuję jeszcze raz za twoją pracę, moje oczy pełne łez. Jestem szczęśliwa, że mogę powiedzieć coś po polsku.

Dziękuję bardzo Larisa! Dwa lata temu wysłałaś nagranie, cieszę się, że teraz możemy posłuchać jakie zrobiłaś postępy.

Bardzo mi się podoba, że nie boisz się robić błędów, podoba mi się twoja metoda myślenia po polsku. Zrobiłaś spontaniczne nagranie na przystanku, to jest dla mnie naprawdę dowód, że nie boisz się myśleć po polsku, że nie boisz się mówić. Wspaniale mówisz i muszę powiedzieć, że czuć z tego nagrania, że jesteś szczęśliwa gdy mówisz po polsku, że sprawia ci to wielką przyjemność. Jest mi niezwykle miło, niezwykle przyjemnie, że zrobiłaś to nagranie. Dziękuję Ci z całego serca.

Jestem ciekawy jak poszło Larisie w konkursie. Pewnie nie wiecie, ale to jest konkurs dla śpiewaków. Stanisław Jopek był znanym solistą najbardziej znanego polskiego zespołu folklorystycznego, zespołu ludowego, który nazywał się Mazowsze. Ten zespół zresztą wciąż istnieje. Zespół Mazowsze w latach 70. dawał bardzo dużo występów poza granicami Polski i można powiedzieć, że był naszym towarem eksportowym. U nas w kraju Mazowsze też było i wciąż jest bardzo lubianym wykonawcą. Ludzie bardzo lubią oglądać zespół Mazowsze i konkurs, w którym wzięła Larisa to jest właśnie konkurs piosenek ludowych, tak mi się wydaje.

Wielkie dzięki dla Larisy! Myślę, że nie muszę już chyba tego powtarzać, czekam na więcej nagrań, czekam na nagrania od Was. Mówcie co u Was słychać, opowiadajcie o swoich doświadczeniach związanych z językiem polskim. Jak się uczycie? Czy rozmawiacie po polsku? Czy odwiedzacie Polskę? Co lubicie jeść z polskich potraw? Co Wam smakuje? To wszystko jest bardzo ciekawe. Czekam na wasze nagrania.

Kochani i to już wszystko na dziś. Doszliśmy do końca dzisiejszego odcinka. Przypominam jeszcze tylko adres mojej strony: realpolish.pl

Zapraszam Was do klubu VIP, tam czeka na Was ponad 1000 różnych filmików. Teraz czytamy razem baśń pod tytułem “Ali-Baba i 40 zbójców”, którą napisał Bolesław Leśmian. Mówię czytamy razem, ale to ja czytam, a Wy możecie czytać ze mną. Możecie śledzić tekst i słuchać moich wyjaśnień, a potem oczywiście możecie samodzielnie przeczytać.

Myślę, że to jest świetny trening. W ten sposób uczymy się oczywiście słownictwa, ale również gramatyki. W ten sposób trenujecie też wasze ucho, przyzwyczajacie swój mózg do języka polskiego. Na tym właśnie polega nauka języka. Na przyzwyczajeniu mózgu do nowego języka, a przecież nasz mózg jest jedną wielką maszyną, doskonałą maszyną do nauki języków.

Zatem zapraszam Was na moją stronę i zapraszam również na następne odcinki podcastu. A na dziś to już wszystko. Wielkie dzięki dla Filipa i Larisy. Pozdrawiam Was wszystkich niezwykle serdecznie. Trzymajcie się zdrowo, do następnego razu, cześć, pa, pa!

---

---

Real Polish PODCAST, Seria 11 (2022) | POSTĘP:
Seria 11 (2022)

• RP437: 12-tygodniowy rok… czyli jak osiągnąć cel
• RP436: Katar
• RP435: Życie w lesie
• RP434: Katastrofa tunguska
• RP433: Rozmowa z Alessandro
• RP432: Diamenty
• RP431: Jung i jego Czerwona Księga
• RP430: Piraci z Karaibów
• RP429: Polacy na Haiti
• RP428: Używki
• RP427: Rastafarianie
• RP426: Trzy oblicza Ewy
• RP425: Sergiusz Piasecki
• RP424: Lata 1980-1990 w Polsce
• RP423: Faszyzm i nazizm
• RP422: Rzeź wołyńska
• RP421: Pies w kosmosie
• RP420: Oligarchia magnacka
• RP419: Głupota i niekompetencja
• RP418: Taras Szewczenko
• RP417: Pegasus
• RP416: Tokeny NFT
• RP415: Propaganda sukcesu w latach 1970-80
• RP414: Zagadka Diatłowa

---