VIP169: Historia kryminalna po polsku cz.1 [54:14]

This is replay of live webinar where we learn Polish using natural method. This time was telling a criminal story, but we had same technical problems... so in next webinar I will tell the second part of this story. Download VIP169.mp3 Leon Kwiatkowski wszedł do małego pokoju, położył dokumenty na stole i skinął głową do strażnika. Ten otworzył drzwi i wyszedł. Kwiatkowski otworzył teczkę i zaczął czytać dokumenty. Za kilka minut do pokoju wszedł strażnik z więźniem. - Mam zostać w środku czy poczekać na zewnątrz? - zapytał znudzony strażnik Kwiatkowskiego. - Proszę zaczekać na zewnątrz. Potrzebujemy trochę prywatności - odpowiedział Kwiatkowski podnosząc się z krzesła. Strażnik wyszedł i zamknął drzwi. Kwiatkowski wyciągnął rękę i powiedział: - Nazywam się Kwiatkowski, jestem adwokatem i będę pana obrońcą z urzędu. - Michał Malinowski, miło mi. Proszę mi mówić po imieniu - odpowiedział więzień podając rękę. - Doskonale, mam na imię Leon. - powiedział adwokat - W takim razie możemy zaczynać - mówił dalej patrząc w dokumenty - Zatem… masz zarzuty włamania do mieszkania i napaści na tle seksualnym. Z tego co przeczytałem w raporcie policji, wydaje mi się, że możesz zostać uznany winnym i poddany przymusowemu leczeniu. - Ale ja nic nie zrobiłem! - powiedział Michał przewracając oczami - Właśnie to chciałem wytłumaczyć policji. To wszystko to jedna wielka pomyłka. Wszystko mogę wytłumaczyć. Zgadza się, jestem winny wejścia do mieszkania, ale nie miałem zamiaru nikogo napadać. To ona mnie napadła. To wariatka! - Mówisz o pani Walczak, tej która zadzwoniła po policję, gdy znalazła cię w swoim mieszkaniu? - zapytał adwokat i otworzył notes, żeby zacząć notować - Więc dlaczego to się wydarzyło? - Ona mnie pobiła miotłą! - krzyczał Michał wymachując rękami - To wariatka! Patrz jakie mam siniaki. - Michał podwinął rękawy i pokazał siniaki na rękach. - Proszę się uspokoić. Masz siniaki i potłuczenia na całym ciele. Wygląda jakbyś miał wypadek, albo brał udział w jakiejś bójce. Domyślam się, że miałeś sprzeczkę w celi. Raport policji mówi, że pani Walczak znalazła cię ukrytego w kuchni… zupełnie bez ubrania. Jestem pewny, że biedaczka próbowała się tylko bronić. - Po co? Nic nie chciałem jej zrobić! - krzyczał zdenerwowany Michał. - Znalazła mnie ukrytego w kuchni, bo nie miałem ubrania. Dobrze, jestem idiotą, ale nie jestem zboczeńcem! Kwiatkowski znowu zaczął czytać raport. - Dobrze, zgodnie z raportem, ona powiedziała, że usłyszała szczekanie psów na podwórku. Potem usłyszała, że ktoś otwiera okno w kuchni. Wzięła więc miotłę i pobiegła do kuchni, tu znalazła ciebie próbującego schować się pod stołem. Powiedziała, że byłeś tam, cytuję: “aby zaspokoić swoje potrzeby seksualne”. - Gościu, naprawdę? Ona ma chyba ze 100 lat. Ja mam 25 i ćwiczę trzy razy w tygodniu na siłowni. - Czy wyglądam na kogoś, kto ma problemy ze znalezieniem kobiety w swoim wieku? Kwiatkowski przestał pisać. - Słuchaj, nie jestem tu aby cię osądzać. W swojej pracy spotykam różnych ludzi. Zatem, czy powiesz mi co tam się naprawdę wydarzyło? I jeszcze jedno, możesz powstrzymać się i nie mówić do mnie “gościu”. Jestem adwokatem i nie jeżdżę na deskorolce, ani nie palę marihuany. - Przepraszam, już mówię co się stało… ale pan na pewno mnie nie zrozumie. - To jest właśnie to co robię, jestem twoim obrońcą - odpowiedział Kwiatkowski przewracając kartkę w swoim notesie. Michał zaczął mówić znacznie ciszej, prawie szeptał. - Więc… od kilku tygodni spotykam się z pewną kobietą. Zatem, tego dnia jej mąż wrócił niespodziewanie wcześnie i nakrył nas, gdy… to robiliśmy. Rozumiemy się, prawda? To bardzo wstydliwe. - Panie Michele, wstydzić się teraz, to pana najmniejszy problem. Zatem, miałeś przygodę z zamężną kobietą i jej mąż wszedł w czasie, gdy… powiedzmy… bawiliście się w chowanego. I biorąc pod uwagę twoje rany, domyślam się, że doszło do bójki, tak? - Nie… jestem w dobrej formie, ale ten facet jest komandosem. Słyszałem, że oni mogą zabić człowieka w 4 sekundy. Musiałem szybko uciekać. Zapomniałem, że byliśmy na czwartym piętrze i wyskoczyłem przez okno. Adwokat Kwiatkowski przestał pisać i spojrzał na młodzieńca. - Z czwartego piętra? Masz szczęście, że żyjesz! - Wiem, na szczęście na zewnątrz były jakieś roboty i było rusztowanie. Spadłem na to rusztowanie i deski zamortyzowały mój upadek. Szczęśliwie złamałem tylko dwa palce i znalazłem się na ulicy. - powiedział Michał pokazując złamane palce. - Domyślam się, że to tłumaczy siniaki i zadrapania, na twarzy i głowie. Wygląda na to, że złamałeś też nos. Czy to się stało, gdy spadłeś na rusztowanie? - zapytał adwokat. - Nie, tylko palce i kilka zranień na szyi, klatce piersiowej i nogach. Potem usłyszałem krzyczących robotników. Byli bardzo zdenerwowani, łagodnie mówiąc. Zacząłem biec i zderzyłem się rowerzystą, który właśnie przejeżdżał. Wtedy złamałem nos i mały palec u nogi. - Zatem: place u ręki, nos i mały palec u nogi, tułów i nogi podrapane - Kwiatkowski zapisał w notesie - Proszę mówić dalej. - Nie wiedziałem czy zostawić tego biednego rowerzystę na ulicy, ale byłem bardziej poturbowany niż on. W dodatku zauważyłem, że biegną do nas robotnicy. Nie wiedziałem, czy chcą nam pomóc, czy mnie pobić. Zamiast czekać postanowiłem uciekać. Ile sił w nogach biegłem ulicą, wszystko mnie strasznie bolało. Chciałem ich zgubić, skręciłem na rogu ulicy i wdrapałem się na mur. Próbował pan się kiedyś kompletnie nagi wdrapywać na mur? To nie jest zabawne! W końcu znalazłem się w ogrodzie pani Walczak. Wtedy usłyszałem szczekanie psów… - Powoli, powoli… muszę to wszystko zapisać - powiedział adwokat pisząc najszybciej jak tylko potrafił. - Zatem zderzyłeś się z rowerzystą i potem… jak długo biegłeś ulicą zanim wskoczyłeś do ogrody pani Walczak? - Myślę, że około pół kilometra, nie jestem pewny… może więcej. Wszystko działo się tak szybko! - Powinni być świadkowie - powiedział adwokat robiąc notatki w notesie. - Nagi facet biegnący po ulicy w środku dnia, tego się nie zapomina. Zatem usłyszałeś szczekanie psów w ogrodzie. Co stało się potem? - Boję się psów, nie myślałem, zobaczyłem uchylone okno więc otworzyłem je i wskoczyłem do mieszkania. Tego również nie polecam robić bez ubrania. Umierałem z bólu. W tym momencie usłyszałem krzyczącą kobietę. Wskoczyłem więc pod stół. Ale ona weszła do kuchni i od razu mnie zobaczyła. W ręku miała miotłę, którą zaczęła mnie walić. To nie było przyjemne. - Mogę to sobie wyobrazić, musimy odszukać świadków, którzy potwierdzą twoją wersję. Na szczęście pani Walczak ma poczucie humoru i mam nadzieję, że wycofa skargę. Michał odetchnął głęboko - To by było świetnie! Dziękuję bardzo gościu… chciałem powiedzieć Leon. Jeszcze tylko jedna sprawa… Czy jest możliwość odzyskania mojego ubrania? Spodnie były całkiem nowe! POSTĘP: Lista webinarów

VIP169: Historia kryminalna po polsku cz.1 [54:14]

Co mówią słuchacze?

More posts

VIP1575: Wiatr, plaża i ptasi koncert

VIP1574: Sahara w Polsce

RP523: Krzyżacy

VIP1573: Spokojne wakacje nad morzem