VIP1579: Ostatni łyk milionera 2/4

Zapraszam na pierwszy odcinek nowej kryminalnej gry językowej. Lażdy z podejrzanych ma coś do ukrycia, a emocje w luksusowej rezydencji sięgają zenitu. Analizując dialogi i czytając między wierszami, nauczysz się wyłapywać językowe niuanse, ironię oraz potoczne zwroty, których nie znajdziesz w tradycyjnych podręcznikach. Zeznanie Krzysztofa Rostowskiego Witamy ponownie w rezydencji "Pod Złotym Orłem". Po pełnych blichtru i narzekań na manicure zeznaniach Malwiny, czas przyjrzeć się człowiekowi, który według niej zamiast ratować umierającego ojca, od razu rzucił się do jego biurka. Krzysztof Rostowski – czterdziestopięcioletni rekin biznesu bez sukcesów, ubrany w drogi, ale nieco pognieciony garnitur i charakterystyczną kamizelkę usztywniającą kręgosłup. Siedzi w fotelu, nerwowo klika w ekran smartfona i próbuje sprawiać wrażenie człowieka, którego czas kosztuje miliony. Zobaczmy, jak bardzo potrafi się zaplątać we własnych dygresjach. Świetnie! Analiza zeznania syna wyszła Ci doskonale. Pora przyjrzeć się kolejnej osobie w domu. Coś przeoczyłeś w potoku słów Krzysztofa. Przeczytaj zeznanie jeszcze raz i spróbuj ponownie! Czym dokładnie jest projekt "TurtleWalk", na który Krzysztof chciał pożyczyć pieniądze? Aplikacją do zamawiania karmy dla egzotycznych zwierząt Zdecentralizowanym ekosystemem web3 z AI do geolokalizacji żółwi Nowoczesną siecią budowlaną opartą na włoskich kafelkach Stroną internetową do sprzedaży rasowych kotów Brawo! To skomplikowany (i dość absurdalny) projekt startupowy Krzysztofa. Niezupełnie. Krzysztof opisywał to jako zaawansowany ekosystem web3 oparty na AI do geolokalizacji żółwi. Na kogo ojciec groził, że przepisze większość swojego majątku? Na fundację ochrony rzadkich ras kotów (ze względu na kota Amadeusza) Na trenera personalnego swojej żony – Marka Na swoją wierną gospodynię Helenę Na zagraniczne inwestycje deweloperskie w Dubaju Dokładnie! Ojciec wolał zabezpieczyć przyszłość kota Amadeusza niż finansować pomysły syna. Źle. Ojciec zapowiedział, że majątek trafi do fundacji chroniącej rzadkie rasy kotów, by zadbać o kota Amadeusza. Dlaczego Krzysztof nosi usztywniającą kamizelkę na kręgosłup? Miał wypadki samochodowy w Dubaju Został poturbowany podczas sprzeczki w salonie Z powodu problemów z odcinkiem lędźwiowym od tenisa i stresu Nosi ją na polecenie lekarza po operacji szyi Prawidłowo! Problemy lędźwiowe wynikają – według jego słów – ze stresu i gry w tenisa. Błąd. Krzysztof twierdzi, że od miesiąca nosi kamizelkę z powodu problemów lędźwiowych od tenisa i stresu. Dokąd udał się Krzysztof zaraz po kłótni z ojcem w gabinecie? Do kuchni, by poprosić Helenę o szklankę wody Do swojego pokoju, by pisać kod do aplikacji Do salonu, by potrenować z Markiem ćwiczenia oddechowe Do ogrodu przy oknach gabinetu, aby zapalić i wysłać SMS-a Świetnie. Poszedł do ogrodu ochłonąć, zapalić papierosa i wysłać wiadomość do doradcy. Niestety nie. Krzysztof poszedł na ogród pod okna gabinetu, by zapalić i wysłać SMS-a do doradcy. W jaki sposób Krzysztof tłumaczy zarzut Malwiny, że po ataku ojca podbiegł do biurka? Twierdzi, że nie biegł do biurka, tylko chciał sięgnąć po stacjonarny telefon, by wezwać pomoc Chciał ukryć karafkę z ziołowym likierem Próbował zabrać z biurka nowy testament ojca Szukał swoich zgubionych spodni z merynosa Dobrze zapamiętane! Krzysztof zarzuca Malwinie kłamstwo i twierdzi, że chciał tylko wezwać ratowników. Błędna odpowiedź. Syn twierdzi, że szukał telefonu, by zadzwonić pod numer alarmowy. Co Krzysztof mówi na temat srebrnego naparstka znalezionego za palmą? Że należy do Malwiny i służył jej do poprawiania kreacji Że to rekwizyt używany przez Marka do masażu Że to pamiątka po jego matce, którą pewnie zgubiła lub wyrzuciła tam Helena Że kupił go w Dubaju jako inwestycję w cyfrowe tokeny Zgadza się! Krzysztof twierdzi, że to stary pamiątkowy przedmiot jego matki, zrzucony tam przez sklerozę Heleny. Źle. Krzysztof wyjaśnia, że naparstek pochodzi ze starego zestawu jego matki i obwinia Helenę o jego porzucenie. Zeznanie Krzysztofa Rostowskiego (transkrypcja nagrania) Panie detektywie, proszę mnie źle nie zrozumieć, ja naprawdę szanuję pana pracę, ale czas to pieniądz, a ja jestem w trakcie dopinania rundy finansowania serii A dla mojego nowego projektu. Słyszał pan o "TurtleWalk"? Nie? No tak, w tym kraju innowacje zawsze rodzą się w bólach, bo mentalność ludzka jest na poziomie średniowiecza. To nie jest po prostu "aplikacja do wyprowadzania żółwi", jak to ujęła ta... ta lalka, trzecia żona mojego ojca, która w głowie ma tylko waciki i botoks. To jest oparty na sztucznej inteligencji, zdecentralizowany ekosystem web3 do geolokalizacji i optymalizacji tempa poruszania się gadów domowych! Rynek w samych Stanach Zjednoczonych jest wart miliardy dolarów, ale mój ojciec... och, mój ojciec to był człowiek starej daty. Budowlanka, cegły, beton, marmury. Dla niego coś, czego nie można dotknąć albo sprzedać z trzydziestoprocentową marżą deweloperską, po prostu nie istniało. "Krzysiek, weź się za uczciwą pracę" – ciągle to słyszałem. Uczciwą pracę! Czy on nie rozumiał, że dzisiaj zarabia się na ideach, na zasięgach, na skalowalności?! Wczorajsza kłótnia? No dobra, nie będę ukrywał, trochę podnieśliśmy głos. Ojciec zaprosił mnie do gabinetu, usiadł za tym swoim wielkim biurkiem z mahoniu – które zresztą wygląda jak ołtarz jakiegoś dyktatora – i zaczął swoje stałe kazanie. Że znowu proszę o pieniądze, że podatki mnie zjadają, bo nie potrafię zarządzać kosztami. A przecież ja te pieniądze chciałem tylko pożyczyć! Na procent! Może i miałem ostatnio mały kryzys płynności finansowej, no wie pan, giełda tąpnęła, krypto poleciało w dół, a ten mój znajomy z Dubaju, który miał zainwestować w tokeny dla żółwi, nagle przestał odpisywać na WhatsAppie. Pewnie ma jakiś urlop na jachcie, tam są inne strefy czasowe, zresztą mniejsza z tym. Ojciec wczoraj był wyjątkowo nieprzyjemny. Powiedział, że ma dość moich "wirtualnych zamków na piasku" i że zamiast mnie, zabezpieczy przyszłość... kota. Tak, dobrze pan słyszał! Amadeusza! Tego przerośniętego mopa, który tylko zostawia sierść na moich spodniach z merynosa. Powiedział, że przepisze większość majątku na jakąś fundację ochrony rzadkich ras kotów czy coś w tym stylu, żeby Malwinka miała z czego żyć i czym się zajmować, jak jego zabraknie. No przecież to jest jawna niesprawiedliwość dziejowa! Ja jestem jego jedynym, rodowonym synem! Moja matka harowała z nim w tych pierwszych latach, kiedy sprowadzali kafelki z Włoch starym busem, a ta dziewczyna pojawiła się trzy lata temu i myśli, że wszystko jej się należy. Więc tak, pokłóciliśmy się. Wyszedłem z gabinetu zły jak osa. Musiałem wyjść na ogród, żeby ochłonąć, zapalić papierosa, chociaż lekarz mi zabrania, bo od tego tenisa i stresu mam potworne problemy z odcinkiem lędźwiowym. Widzi pan tę kamizelkę usztywniającą? Noszę ją od miesiąca. Bez niej mój kręgosłup po prostu odmawia posłuszeństwa. Chodziłem po ogrodzie, tam przy oknach gabinetu, bo stary był nieugięty, a ja musiałem pilnie wysłać SMS-a do mojego doradcy inwestycyjnego w sprawie tych nieszczęsnych papierów przed dwudziestą. Musiałem go zapytać o kruczki prawne, jak zablokować zmianę testamentu! Chciałem ojca jeszcze raz błagać, przynieść mu wydrukowane biznesplany, analizy SWOT, wykresy kołowe! A potem, przed dwudziestą, wróciliśmy wszyscy do salonu. Atmosfera była koszmarna. Malwina przeglądała jakieś pisma o modzie, Marek – ten jej cały trener od siedmiu boleści, który kręci się po domu, jakby był co najmniej współwłaścicielem – robił jakieś idiotyczne ćwiczenia oddechowe w kącie, a Helena przyniosła napoje. Ojciec poszedł do gabinetu po swoją karafkę z likierem ziołowym. On ten likier traktował jak lekarstwo na trawienie, pił go codziennie wieczorem. Ja stałem w salonie przy oknie. Kiedy ojciec wrócił, nalał sobie szklankę, wypił i... no, stało się. To było straszne, naprawdę. Ja wiem, że mieliśmy konflikty, ale to w końcu mój ojciec! Dlaczego podbiegłem do biurka, jak twierdzi Malwina? To bezczelne kłamstwo! Ja nie biegłem do biurka, tylko do jego telefonu! Chciałem natychmiast wybrać numer alarmowy, ale w tym całym amoku, w tym dymie i krzykach Malwiny, która zaczęła piszczeć jak uszkodzony alarm samochodowy, po prostu upuściłem swój telefon na ziemię i szukałem czegokolwiek, żeby wezwać pomoc! A ten srebrny naparstek, o którym pan mówi? Jaki naparstek? Ja nic nie wiem o żadnym naparstku. Moja matka szyła? No tak, kiedyś, trzydzieści lat temu, jak byliśmy biedni, to cerowała mi skarpetki. Miała taki stary, srebrny zestaw po babci, ale skąd to by się wzięło za palmą? Pewnie Helena to tam wrzuciła podczas sprzątania, ona ma już swoje lata, wzrok nie ten, zbiera różne śmieci po kątach, a potem zapomina, gdzie co leży. Ja jestem niewinny, panie detektywie. Moje ręce są stworzone do pisania kodu i zarządzania kapitałem, a nie do trucizny! Krzysztof Rostowski z pewnością potrafi budować piękne opowieści o swoich biznesach, ale jego wersja wydarzeń ma kilka punktów, które warto zweryfikować. Tłumaczenie o szukaniu telefonu brzmi chaotycznie, a wysyłanie SMS-a pod oknem ojca tuż przed tragedią budzi oczywiste pytania. No i ten srebrny naparstek... Krzysztof przyznał, że jego matka miała dokładnie taki zestaw. Czas na kolejnego świadka. Przenosimy się na zaplecze rezydencji, gdzie czeka na nas pani Helena Kulig – gospodyni, która widzi wszystko i wie wszystko o sekretach tej rodziny. Zobaczymy, czy jej spostrzeżenia pasują do wersji młodego biznesmena. Zapraszam do części trzeciej! POSTĘP:

VIP1579: Ostatni łyk milionera 2/4

Co mówią słuchacze?

More posts

VIP1586: Zmiana rejestru

VIP1585: Ludzie Bez Jutra 03

VIP1584: Ludzie Bez Jutra 02

RP525: Święty spokój