VIP1527: Kryptonim Kameleon 1/4

Zapraszam na nową zagadkę detektywistyczną. Jak zwykle twoim zadaniem jest wysłuchać zeznania świadka, a potem rozwiązać quiz. Zeznanie pani Basi z recepcji Witaj w siedzibie firmy Tech-Solution. Na pierwszy rzut oka to zwykłe, nudne biuro: open space, ekspres do kawy, stosy papierów i ludzie goniący za terminami. Ale od wczoraj panuje tu stan wyjątkowy. Z gabinetu dyrektora Janusza zniknął pendrive z danymi o Projekcie Kameleon. To nie jest zwykły plik – to przyszłość firmy, warta miliony złotych. Ktoś wszedł do gabinetu po godzinach, otworzył sejf i zabrał cyfrowe serce projektu. Problem w tym, że w tej firmie każdy ma coś na sumieniu i każdy na kogoś nadaje. Dyrektor Janusz jest w rozsypce, a ochrona rozkłada ręce. Jedyna nadzieja w Was. Przed Wami cztery osoby, które wczoraj wieczorem widziały lub słyszały coś istotnego: Pani Basia z administracji, Kuba z działu IT, Agnieszka z marketingu i stażysta Tomek. Brawo! Rozumiesz, co w trawie (i w biurze) piszczy! Oj, musisz jeszcze raz posłuchać plotek pani Basi. Na co narzekała pani Basia na początku swojego zeznania? Na niską pensję i brak premii. Na nowy, skomplikowany ekspres do kawy. Na brak miejsc parkingowych pod biurem. Na to, że koty zniszczyły jej meble. Zgadza się! Pani Basia uważa, że nowy ekspres jest zbyt skomplikowany, a młodzi pracownicy o niego nie dbają. Pani Basia wspomniała o ekspresie do kawy, który uważa za czarne monstrum wymagające ciągłego czyszczenia. Dlaczego pani Basia została w pracy dłużej w dniu kradzieży? Czekała na kuriera z karmą dla kota. Musiała dokończyć ważny raport dla HR-ów. Miała spotkanie z dyrektorem Januszem. Zgubiła klucze i musiała ich szukać. Dokładnie. Kurier spóźnił się z karmą dla kota z problemami żołądkowymi. Sprawdź akapit, w którym opowiada o swoich trzech kotach i spóźnionym kurierze. Czym pani Basia zajmowała się, gdy zauważyła coś podejrzanego? Czyściła ekspres do kawy. Podlewała roślinę (monsterę) w sali konferencyjnej. Odbierała paczkę od kuriera na recepcji. Szukała dokumentów w biurku dyrektora. Świetnie! Zraszała roślinę, kiedy zauważyła coś w odbiciu szyby. Pani Basia mówił wyraźnie, że poszła z konewką do sali konferencyjnej zadbać o swoją monsterę. Gdzie pani Basia zobaczyła podejrzaną postać? Na nagraniu z monitoringu. Przez okno, na parkingu. W odbiciu w szklanych drzwiach sali konferencyjnej. W kuchni, przy lodówce. Tak! Zobaczyła sylwetkę w odbiciu na szybie. Zwróć uwagę na to, co opowiada o staniu tyłem do korytarza i patrzeniu w szybę. Jaki charakterystyczny przedmiot miała pod pachą podejrzana osoba? Czerwoną, skórzaną teczkę. Duży, neonowo-żółty, podłużny przedmiot (jak zwinięta mata). Czarnego laptopa z naklejkami. Parasol w kwiaty. Zgadza się! To bardzo ważny trop wizualny w tym śledztwie. Pani Basia wspomina o czymś, co raziło w oczy i przypominało matę do ćwiczeń na podłodze. Jakie relacje ma pani Basia z dyrektorem Januszem? Są bliskimi przyjaciółmi po pracy. Pani Basia go nie znosi i uważa za wroga. Uważa go za zestresowanego, pomaga mu czasem w prywatnych sprawach (np. kwiaty dla żony). Boi się go i unika z nim kontaktu. Dobrze. Basia pamięta lepsze czasy, a teraz uważa go za zestresowanego szefa, któremu czasem pomaga. Basia wspomniała, że zamawiała kwiaty na rocznicę dla jego żony, bo o tym zapomniał. Zeznanie pani Basi z recepcji (transkrypcja nagrania) Panie detektywie, niech pan siada. Może herbatki? Mamy malinową z pigwą, dzisiaj rano przyniosłam, bo ta nasza biurowa to się do niczego nie nadaje. Powiem panu, że w tej firmie to wszystko idzie na psy. Od dziesięciu lat tu pracuję i nigdy czegoś takiego nie widziałam. Zaczęło się od tego ekspresu do kawy. Kiedyś mieliśmy taki zwykły, na filtr, ale oczywiście młodzi musieli wymyślić jakieś cuda na kiju. Teraz stoi takie wielkie, czarne monstrum, które co pięć minut krzyczy, że trzeba je czyścić, że brakuje wody, że fusy pełne. I kto to musi robić? Oczywiście ja! Bo ci wszyscy specjaliści od dedlajnów to nawet kubka po sobie nie potrafią do zmywarki wstawić. Masakra, proszę pana, po prostu masakra. Ja im mówię, ludzie, szanujmy się, to jest nasze wspólne miejsce pracy, ale gdzie tam, jak krew w piach. A ten cały dyrektor Janusz? Szkoda gadać. Kiedyś to był równy chłop, a teraz tylko biega z tymi swoimi teczkami, ciągle zestresowany, ciągle w telefonie. Ostatnio to nawet żonie zapomniał kupić prezentu na rocznicę i kto musiał zamawiać kwiaty na ostatnią chwilę? Basia, ratuj, Basia, pomóż. No to pomogłam, ale swoje pomyślałam. A teraz, proszę, ukradli mu tego pendrive'a z tym nowym projektem. "Kameleon" to się chyba nazywa. Taka wielka tajemnica, nikt nic nie wiedział, ale ja swoje słyszałam. Przecież widzę, kto z kim pije kawę i o czym szepczą przy drukarce. Zanim przejdę do wczorajszego dnia, muszę panu opowiedzieć o moich kotach. Mam trzy, wie pan? Puszek, Mruczek i ten najmłodszy, Filemon. Filemon ma problemy z żołądkiem, więc muszę mu kupować taką specjalną karmę, bezzbożową. Wczoraj właśnie czekałam na kuriera z tą karmą. Miał być między czternastą a szesnastą, a przyjechał o siedemnastej! Wyobraża pan sobie? Ja tu siedzę, praca zrobiona, telefony już nie dzwonią, a ten dzwoni, że stoi w korku. No to pomyślałam, że jak już muszę siedzieć i czekać na te kocie chrupki, to chociaż zajmę się moją monsterą. Monstera to taka roślina, wie pan, z tymi wielkimi dziurawymi liśćmi. Mam ją w gabinecie obok sali konferencyjnej. Ostatnio coś marnieje, chyba ma za sucho, bo ta nasza klimatyzacja to działa jak chce. Zimą mrozi, latem grzeje, zwariować można. HR-y mówiły, że to naprawią, ale oni tam tylko obiecują. W każdym razie, wzięłam konewkę, taką ładną, zieloną, co ją kupiłam na wyprzedaży w weekend, i poszłam do tej sali konferencyjnej. I teraz, panie detektywie, proszę słuchać uważnie, bo to jest najważniejsze. Sala konferencyjna ma takie wielkie, szklane drzwi. Widać przez nie korytarz, który prowadzi do gabinetu dyrektora Janusza. Było już po osiemnastej, cicho wszędzie, większość ludzi poszła do domu. Tylko te komputery szumiały i drukarka na korytarzu ciągle mieliła papier. Stałam tyłem do drzwi, podlewałam tę monsterę i nagle zobaczyłam w szybie odbicie. Ktoś szedł korytarzem, bardzo cicho, jakby na palcach. Nie widziałam twarzy, bo tam było już ciemno, pan Janusz gasi światło w swoim gabinecie, jak wychodzi. Ale widziałam coś dziwnego. Ta osoba miała pod pachą coś dużego, podłużnego, w takim okropnym, rażącym, neonowo-żółtym kolorze. Pomyślałam sobie, że to wygląda jak taka zwinięta mata, no wie pan, do tych całych ćwiczeń na podłodze. U nas w biurze tylko jedna osoba ma takiego bzika na punkcie takich kolorów i takiego sprzętu, ale ja tam nie chcę nikogo oskarżać bez dowodów. W każdym razie, ta postać zniknęła w gabinecie dyrektora na dosłownie trzy minuty, a potem szybko wyszła. Ja się nie wychylałam, bo po co mi kłopoty? Zabrałam konewkę, odebrałam paczkę od tego spóźnionego kuriera i poszłam do domu do moich kotów. Ale mówię panu, ten żółty neon aż bił po oczach w tych ciemnościach. Po przesłuchaniu pani Basi, wiesz już że w biurze panuje chaos organizacyjny, a pani Basia, mimo pozornego gadulstwa o kotach i ekspresie, jest uważną obserwatorką. Pora na kolejne przesłuchania. POSTĘP:

VIP1527: Kryptonim Kameleon 1/4

Co mówią słuchacze?

More posts

RP522: Medal w kartonie

VIP1567: Mocny Człowiek 10

VIP1566: Mocny Człowiek 09

VIP1565: Reklamacja po polsku w biurze podróży