RP528: Odyseja Europy

Cześć! Witam Was bardzo serdecznie! Prosto z Warszawy mówi do Was Piotr. Mam nadzieję, że zarezerwowaliście sobie trochę czasu na dzisiejsze nasze spotkanie. Z przyjemnością opowiem Wam dziś co przyszło mi do głowy. Nasz podcast taki jest, prawda? Opowiadam Wam to co przychodzi mi do głowy, to czego dowiaduję się na różne tematy, na tematy które są dla mnie interesujące.

Myślę, że nie wszystko może być od razu zrozumiałe, to co powiem, dlatego na mojej stronie znajdziecie specjalny player, odtwarzacz, który pozwala na słuchanie z podświetlonym aktualnym fragmentem tekstu. To znacznie ułatwia rozumienie moim zdaniem. Tym bardziej, że wcześniej możecie przetłumaczyć sobie nawet cały tekst podcastu na swój język.

Co o tym myślicie? Podzielcie się w komentarzach swoimi myślami o tym. Opowiedzcie z którego brzegu rzeki patrzycie na nasz świat. Czekam na nagrania od Was. Jestem ciekawy czy myślicie podobnie do mnie, a może macie inne spojrzenie na to wszystko?

Kilka tygodni temu dostałem niezwykłą wiadomość. Przysłała ją Ludmiła, która pochodzi z Białorusi. Ludmiła pisze o swoich trudnych doświadczeniach z ostatnich lat, ale też o niesamowitej, radosnej zmianie i nowym początku w jej życiu tutaj, w Polsce. Posłuchajcie sami, co nam opowiedziała.

Ludmiło, z całego serca gratuluję Ci polskiego obywatelstwa! To piękny moment i bardzo się cieszę, że mój podcast towarzyszył Ci w tej drodze. Życzę Ci mnóstwa powodzenia w nowym mieście i oczywiście bardzo serdecznie zapraszam Cię do naszego klubu VIP.

I kiedy słucham Ludmiły, która znalazła w Polsce swój nowy, bezpieczny dom, nie potrafię nie pomyśleć o tym, co właśnie wydarzyło się nie tak dawno, na polsko-białoruskiej granicy. Obiegła nas wiadomość, że Andrzej Poczobut, dziennikarz, działacz polskiej mniejszości i symbol walki z reżimem, po zaledwie kilku miesiącach od wyjścia z łagru i krótkim pobycie w Polsce, właśnie przekroczył granicę i wrócił na Białoruś, do swojego rodzinnego Grodna.

Pytany przez dziennikarzy, czy się nie boi, odpowiedział prosto: „Każdy by się bał. Ja też się boję. Ale w życiu nie wolno kierować się strachem”. 

Andrzej Poczobut, tak jak Achilles czy Odyseusz, stawia opór przeznaczeniu, dokonuje własnego, świadomego wyboru i odmawia ślepego posłuszeństwa systemowi. Pokazuje, że wolności i godności nie da się w człowieku zabić.

Przez lata trzymano go w ciężkim łagrze, izolowano od świata, próbowano zmusić do posłuszeństwa i zapomnienia. Ale kiedy w końcu odzyskał wolność, wydawałoby się, że najrozsądniejszym, najbardziej ludzkim krokiem byłoby zostać w bezpiecznej Polsce, cieszyć się po prostu spokojem, cieszyć się chwilami u boku bliskich. Każdy z na zrozumiał by to.

Ale Andrzej Poczobut wybrał inną drogę. Drogę Odyseusza, który za wszelką cenę, wbrew wszystkim burzom, wbrew wszystkim przeciwnościom losu, musiał wrócić do swojej Itaki. Dla Andrzeja tą Itaką jest Grodno, Białoruś. Tam są jego przyjaciele Polacy, tam jest jego mała ojczyzna. On nie zgina karku. On decyduje jak wolny człowiek. Wie, jakie podejmuje ryzyko, wie, że tam na Wschodzie nikt nie zagwarantuje mu bezpieczeństwa, a mimo to wraca… wraca z podniesioną głową.

To jest właśnie ten głęboki, etos jednostki, o którym pisał Homer. Można człowieka uwięzić, można odebrać mu zdrowie, ale nie da się odebrać mu prawa do decydowania o sobie. Jestem pełen podziwu dla Andrzeja Poczobuta.

Kochani, na naszych oczach Europa się zmienia. To naturalne, bo nasza wspólna podróż cały czas trwa. Odyseusz musiał żeglować między Ruchomymi Skałami, które zderzały się ze sobą, niszczyły statki. Tam wszystko zmieniało się z minuty na minutę. Jak nawigować w takim środowisku, którego nie można przewidzieć?

Wydaje mi się, że dokładnie przed takim wyzwaniem stoimy dzisiaj. Na Wschodzie toczy się krwawa wojna, a na Zachodzie – ale także u nas, w kraju, tu w Polsce – słychać syreni śpiew polityków, którzy mamią wyborców prostymi hasłami. Jak w tym chaosie będzie wyglądać Europa za kilka czy kilkadziesiąt lat? Kim będą nowi Europejczycy?

Kochani, to wszystko na dziś, to są moje myśli na dziś. Dziękuję Ludmile za nagranie, dziękuję Wam za wysłuchanie do samego końca tego co miałem Wam do przekazania. Czekam na kolejne nagrania od Was. Są dla mnie bardzo ważne, bardzo cenne. Myślę, że wiecie to, że pamiętacie o tym. Dajecie mi wielką motywację do robienia kolejnych odcinków podcastu. Wielkie dzięki za to.

Mam nadzieję, że ten podcast również działa w drugą stronę. Mam nadzieję, że ja również motywuję Was opowiadając te różne historie, robiąc kolejne odcinki… Skoro spotkaliśmy się, skoro przyszło nam nawigować po tak wzburzonym morzu, musimy trzymać się razem jak jedna załoga, jak przyjaciele.

Dziękuję za dziś moi drodzy, do usłyszenia w następnym odcinku. Trzymajcie się zdrowo! Cześć, pa, pa!