RP525: Święty spokój

Cześć moi drodzy! Witam Was bardzo serdecznie i zapraszam do posłuchania najnowszego odcinka podcastu po polsku. Mam na imię Piotr i będę dziś zabawiał Was swoim gadaniem. Mam nadzieję, że będziecie dobrze się bawić ze mną. Chciałbym żebyście dobrze się bawili, ale muszę zacząć od czegoś co nie wydaje się zabawne, moim zdaniem to jest nawet przerażające.

Myślę teraz o nienawiści, która wielką, ogromną falą rozlewa się w Polsce. Chcę Wam powiedzieć, że jest mi wstyd, jest mi źle, jest mi źle gdy słyszę prawie codziennie w telewizji, albo czytam w internecie o atakach na obywateli Ukrainy w Polsce. Te ataki są coraz częstsze, coraz brutalniejsze. Zdarzyło się tak, że dorosły mężczyzna pobił dwie nastolatki, za to, że one rozmawiały ze sobą po ukraińsku. 

To się nie bierze znikąd. te nastroje antyukraińskie są podsycane przez polityków, którym to jest na rękę. Niedawno mówiliśmy o rzezi wołyńskiej, mówiliśmy o odebraniu odznaczenia Orła Białego. Te tematy są wykorzystywanie właśnie do polaryzacji społeczeństwa i są ludzie, którym wydaje się, że powinni wymierzyć sprawiedliwość na własną rękę, wymierzyć sprawiedliwość krzywdząc niewinnych ludzi na ulicach. Oni tak chyba myślą. Tak mi się wydaje.

To przerażające, jak łatwo wykorzystać te historyczne rany, cyniczna grupa polityczna potrafią zniszczyć zwykłą ludzką empatię, współczucie. Jako społeczeństwo zachowaliśmy się wspaniale w 2022 roku. Ale dzisiaj, pod wpływem tej nagonki, zaczynam widzieć pewien problem. Mam nadzieję, że to nie rozwinie się.

Oczywiście ogromna większość Polaków nie popiera tych ataków. Uważamy je za zwykłe bandyctwo. I prawdopodobnie to jest zwykłe bandyctwo. Na szczęście statystyki mówią na razie, że to nie jest wielki wzrost, że to wynika z tego, że po prostu w Polsce mieszka dużo Ukraińców i z czysto matematycznego punktu widzenia wzrasta też prawdopodobieństwo, że ucierpią oni w tych zwykłych, pospolitych przestępstwach, takich jak kradzieże czy oszustwa. 

Jednak to, co niepokoi najbardziej, to nie są same liczby, ale zmieniający się motyw tych działań. Kiedy bandyta nie szuka już portfela, ale atakuje człowieka tylko dlatego, że ten rozmawia na ulicy w swoim ojczystym języku, przestajemy mówić o zwykłej przestępczości. Zaczynamy mówić o ksenofobii, ksenofobii na którą politycy dają ciche pozwolenie. Mam nadzieję, że jako społeczeństwo tej granicy nie przekroczymy, że opanujemy się. 

Ukraińcy, których gościmy tutaj nie mają świętego spokoju u siebie w domu. Nie przyjechali tutaj na wczasy, nie przyjechali tu po benefity. Wyjechali ze swojej ojczyzny, bo stracili tam domy, stracili tam bliskich, nie mają innego wyjścia, zły los tak się dla nich ułożył. Myślę, że nikt z nas nie chciałby być na ich miejscu.

Jedyne, o czym ci ludzie dzisiaj marzą, to mieć święty spokój. W miarę normalnie żyć, pracować i przestać się bać o jutro.

„Święty spokój” – to słowo klucz, które chciałbym, żeby zostało z nami na dziś trochę dłużej. Trochę o tej koncepcji spróbuję Wam opowiedzieć.

W języku polskim mamy takie pojęcie: „święty spokój”. Na pewno je znacie. To jedno z najpopularniejszych określeń na stan, kiedy czujemy się bezpiecznie, niczym się nie martwimy i po prostu mamy luz… święty spokój.

Zwróćcie uwagę na słowo: „święty”. Czy może być coś ważniejszego, coś cenniejszego niż coś co jest święte? “Święty spokój”. To nie jest po prostu chwila ciszy. To stan idealny, którego nie wolno psuć!

Kiedy słyszysz: „Błagam cię, daj mi święty spokój chociaż na pół godziny, dopiero co wróciłem z pracy”. To znaczy, że ten człowiek jest już na skraju wytrzymałości. Dla niego te pół godziny ciszy to sprawa życia i śmierci. On nie prosi o filiżankę kawy ani o włączenie telewizora. Błaga o luksus, za który oddałby w tej chwili wszystkie pieniądze prawdopodobnie. Chce po prostu na moment zniknąć dla świata, zamknąć oczy i nie myśleć o żadnych problemach. Kiedy ktoś używa słowa „święty”, daje nam jasny sygnał: „Stop. Zatrzymaj się. Przekroczyłeś granicę. Jeśli teraz nie odpuścisz, dojdzie do awantury. Potrzebuję świętego spokoju”.

Bardzo często robimy też coś „dla świętego spokoju”. Co to znaczy? To znaczy, że odpuszczamy. Zgadzamy się z kimś, rezygnujemy ze swojego zdania albo nawet płacimy za coś więcej, żeby tylko uniknąć kłótni, uniknąć problemów, czy straty czasu, czy czegokolwiek co jest dla nas niewygodne. Mówimy wtedy: „Dobra, zrobię to dla świętego spokoju, żeby znowu nie słuchać tego zrzędzenia”. Myślę, że rozumiecie, co znaczy święty spokój. Dziś jak, to czasami mówimy, będę krążył wokół tego tematu świętego spokoju.

Zwykle jednak na początek słuchamy nagrań, które od Was dostaję. Nie ma powodu, żebyśmy zmieniali ten zwyczaj. Zapraszam więc, posłuchajmy co powiedział Aleksander.

Bardzo dziękuję za te miłe słowa, za to mile nagranie. Pozdrawiam bardzo serdecznie Aleksandra i jego przyjaciółki Katię i Swietlanę. Miło jest usłyszeć takie ciepłe słowa. Bardzo mi przyjemnie. Ogromnie się cieszę, że moje podcasty pomagają Wam w nauce i są dla Was inspiracją. Fajne jest to, że motywujecie się nawzajem, że ja, moja robota jest czymś co Was łączy w jakiś sposób. Bardzo mi miło z tego powodu. Dziękuję i gratuluję Aleksandrowi świetnej polszczyzny! Życzę Tobie Aleksander, Katii i Swietłanie szybkiej adaptacji w Warszawie. Trzymam kciuki za Wasze plany! Jestem z Wami.

Co o tym myślicie? Piszcie w komentarzach jeśli to możliwe, bardzo proszę o nagrania od Was. To bardzo miłe kiedy je przysyłacie do mnie.

Kochani, koniec mojego wymądrzania. Sami dobrze wiecie jak spędzić swoje doskonale dni, ja niczego nie chcę Wam narzucać. Zatem myślę, że przyszła pora na przekazanie mikrofonu. Tym razem nagranie przysłała Lula z Argentyny. To nagranie jest dosyć długie, ale Lula mówi bardzo dobrze po polsku, bardzo ciekawie opowiada o tym jak uczyła się polskiego, zatem myślę, że z przyjemnością posłuchacie nagrania od Luli. Zapraszam bardzo serdecznie!

Bardzo dziękuję Ci za nagranie i za miłe słowa! To bardzo ciekawa historia. Lula przeprowadziła się z Argentyny do Szwajcarii i musiała zacząć uczyć się nowych języków. Na początku walczyła z angielskim i niemieckim, ale w końcu postanowiła nauczyć się języka polskiego. Ciekawe prawda? Dlaczego? Bo bardzo chciała dogadać się z rodziną swojego partnera. I to jest doskonała motywacja!

Żeby nauczyć się polskiego, stworzyła swój własny system, swoją własną rutynę. Słucha podcastów, czyta książki dla dzieci. Codziennie 45 minut pracy z językiem polskim. Słychać w nagraniu, że to daje efekty, prawda? Lula świetnie mówi po polsku.

Opowiada też, co myśli o nauce gramatyki. Rzeczywiście, ja nie przepadam za gramatyką, nie polecam jej dla wszystkich, szczególnie na początku nauki, ale jeśli ktoś znajduje w tym przyjemność, to powinien to robić. Szczególnie jeśli mózg się z tego cieszy. Mój mózg chyba nie cieszy się, gdy czytam reguły gramatyczne. Ale każdy jest inny. Ja mówię tylko, że z mojego doświadczenia widzę, że ludzie zbyt często zajmują się gramatyką na początku swojej przygody z nowym językiem i to moim zdaniem jest błąd.

No i na koniec piłka nożna i Leo Messi. Ja wiem, że w Argentynie piłka nożna to jest coś zupełnie innego niż gdzie indziej na świecie. Prawdopodobnie nie jestem w stanie zrozumieć tego zjawiska. Ja nie rozumiem zwykłych kibiców tutaj w Polsce, a co dopiero kibiców z Argentyny!

Muszę Wam powiedzieć, że oglądanie sportu jest dla mnie trochę nudne. Mogę zobaczyć jakieś najciekawsze ujęcia, wspaniałą technikę, tak, to jest ciekawe dla mnie, ale ogólnie to mnie nie bardzo podnieca. Zamiast oglądać na przykład wyścig rowerowy, wolę wyjść i pojeździć na rowerze. Ostatnio zacząłem też biegać więcej, ale muszę Wam powiedzieć, że ciężko mi idzie. Moje ciało nie regeneruje się już tak szybko jak kiedyś, a w głowie wciąż mam niej więcej niż 40 lat, zatem powiedzmy jest tutaj pewna rozbieżność, która powoduje spore problemy.

Zatem Lula proponuje nam odcinek o Lionelu Messi, który jak wiemy nie wygrał, mistrzostwa świata tym razem, w finale wygrali Hiszpanie. Jestem ciekawy, czy to była wielka tragedia w Argentynie? Mam nadzieję, że nie, to jest tylko sport przecież. To nie jest na prawdę coś na czym stoi świat, prawa? Mam nadzieję.

Pomyślę czy uda mi się zrobić odcinek Messim. Może to nie wyjść. Po prostu dlatego, że ja nie interesuję się piłką nożną, piłkarzami. Myślę, że od razu wyczulibyście, że po pierwsze nie wiem o czym mówię, a po drugie to byłoby nieszczere. Rozumiecie o co mi chodzi, to o czym mówię, musi mnie dotyczyć, musi mnie interesować, to musi ze mnie wychodzić, inaczej to na pewno nie będzie ciekawe.

Bardzo dziękuję Lulu za nagranie! Moje gratulacje dla Ciebie, mówisz świetnie po polsku i słychać, słychać twoją pracę, naprawdę… naprawdę słychać, że dużo czasu spędzasz z językiem polskim. Zatem gratuluję Ci z całego serca i pozdrawiam bardzo serdecznie!

Kochani, kto następny? Kto zrobi nagranie i przyśle do mnie? Czekam na Wasze nagrania, czekam na Wasze komentarze, kontakt z Wami jest mi niezwykle potrzebny. Nie raz już chyba o tym mówiłem. Ten kontakt, to jest coś może niewidocznego, nie można tego dotknąć, nie można tego zmierzyć, ale można to poczuć. Ja to czuję. Im bardziej to czuję, tym bardziej mam chęć na więcej, tym bardziej chce mi się robić nowe filmiki do klubu VIP, nagrywać nowe odcinki podcastu. Wiem, że w zamian dostanę od Was to coś… mogę nazwać to energią, mogę nazwać to wsparciem, mogę nazwać to zrozumieniem… chyba to jest wspólna pasja, która nas tutaj wszystkich łączy. Jakiś wspólny sposób myślenia. Tak mi się wydaje.

Wielkie dzięki kochani, że jesteście ze mną, że jesteśmy razem. Cieszę się, że możemy być razem bez względu na to z jakiego jesteście kraju, jakim mówicie językiem, czy jesteście młodsi ode mnie, czy starsi, nieważne! Ważne, że razem dobrze się bawimy.

Mam nadzieję, że znajdziecie codziennie trochę czasu na ten luksus, na odrobinę świętego spokoju. Może zechcecie wtedy usiąść z kawą i obejrzeć ze mną fragment filmu w klubie VIP, albo posłuchać podcastu. Życzę Wam dzisiaj właśnie tego… odrobiny luksusu, odrobiny świętego spokoju, gdziekolwiek teraz jesteście. 

Trzymajcie się zdrowo. Dziękuję za dziś i zapraszam następnym razem, cześć, pa, pa!