VIP1452: Pan Tadeusz – księga 3

Learn Polish from Pan Tadeusz | W trzeciej księdze hrabia flirtuje z ogrodniczką, zafascynowany jej urodą, jednak odkrywa, że to tylko prosta dziewczyna. Telimena i sędzia omawiają plany ożenku Tadeusza z Zosią, a Telimena krytykuje pomysł. Tadeusz, obserwując Telimenę, włącza się w rozmowę o pięknie litewskiego krajobrazu, co wzbudza jego patriotyzm. W końcu zjawia się gajowy z wiadomością o niedźwiedziu, co przerywa spotkanie i prowadzi do przygotowań do polowania. Download audio:VIP1452-Pan Tadeusz 03.mp3 Download text:VIP1452-Pan Tadeusz 03 Księga III. Umizgi. Umizgi to słowo, które oznacza flirt. Jest to próba zdobycia czyjeś sympatii. Najczęściej mężczyzna robi umizgi, żeby zbliżyć się do kobiety, która mu się podoba. Na początku trzeciej części hrabia wracał do siebie, ale zafascynowany widokiem ogrodu ciągle wstrzymywał konia i oglądał okolice. Wydawało mu się, że ponownie ujrzał dziewczynę w białej sukience. Zaciekawiony zsiadł z konia, odprawił służbę do domu i po kryjomu wkradł się do ogrodu przez dziury w parkanie. Niestety potrącił krzaki agrestu, co spłoszyło ogrodniczkę. Tę samą tajemniczą dziewczynę, którą Tadeusz widział na początku całej historii. Dziewczyna obejrzała się, ale nic nie spostrzegła i pobiegła w drugą stronę ogrodu. Hrabia, czołgając się jak żaba między roślinami, zbliżył się i ujrzał cudne zjawisko. W tej części sadu znajdował się specjalny ogródek służący do wychowywania małych kur. Rosły tam drzewa i różne gatunki zbóż, tworząc schronienie. Hrabia zauważył małe dzieci i dziewczynę, która się nimi zajmowała. Dziewczyna słysząc szelest, obróciła się. Gdy zobaczyła Hrabiego, chciała uciekać, ale okazało się, że Hrabia był miłym człowiekiem. Pamiętacie, Hrabia był romantykiem, więc zapytał dziewczynę, czy jest bóstwem, nimfą, a może duchem. Opowiadał różne dziwne, romantyczne historie. Dziewczyna słuchała go z uśmiechem, choć nie rozumiała treści jego słów. W końcu zapytała Hrabiego, skąd przychodzi i czego szuka po grzędach. Hrabia próbował wytłumaczyć, że spieszył się na śniadanie i szedł przez ogród, bo myślał, że to skrót do dworu. Dziewczyna wskazała mu ścieżkę. Hrabia jednak próbował przedłużyć rozmowę, pytając, czy mieszka w pobliżu i dlaczego nie widział jej we dworze. W końcu zrozumiał, że to tylko młoda, prosta dziewczyna, ogrodniczka. Poczuł się trochę rozczarowany, bo miał chęć na romans. Wrócił więc tą samą drogą, depcząc po jarzynach i kwiatach, aż w końcu wyszedł na gościniec prowadzący do dworu. Spojrzał wtedy na drugą stronę, na gaj, czyli mały lasek, gdzie zobaczył kilka osób. Okazało się, że to byli znajomi sędziego, którzy po śniadaniu szli na grzybobranie. Grzybów było mnóstwo. Mickiewicz opisuje wiele przeróżnych gatunków. Co ciekawe, Telimena, której pomysłem było iść na grzyby, wcale ich nie zbierała. Była trochę znudzona. Wojski chyba nie zdał się na grzybach, bo zbierał muchomory, te czerwone grzyby z białymi kropkami, które są trujące. W końcu Telimena oddaliła się i poszła na wzgórek do pięknego i cichego miejsca, które nazywała Świątynią Dumania. Dumać to znaczy rozmyślać na różne tematy. Tam rzuciła swój czerwony szal, klęknęła i rozłożyła się na trawie. Obok niej leżała francuska książka. Tadeusz też nie interesował się grzybami. Obserwował Telimenę i powoli przysuwał się w jej kierunku. W tym czasie sędzia również podszedł do Telimeny. Usiadł na kamieniu i zaczął z nią rozmowę. Oznajmił, że Tadeusz, jego jedyna pociecha, powinien wkrótce się ożenić. A on upatrzył dla niego pannę Annę, starszą córkę podkomorzego. Na tę wiadomość Telimena aż zbladła. Z gniewem skrytykowała pomysł, by Tadeusz zmarnował swój talent na wsi. Radziła wysłać go do dużego miasta, na przykład do Warszawy, a najlepiej do Petersburga, gdzie ona ma znajomości i wpływy, by pomóc mu w karierze i zdobyciu urzędu. Sędzia zgodził się, że młody chłopak powinien poznać świat, ale nie dla rang ani orderów, które uważał za nic niewarte. Wtedy sędzia wyjawił prawdziwy plan Jacka Soplicy, czyli ojca Tadeusza. Chce, by Tadeusz ożenił się z Zosią, wychowanką Telimeny. Wspomniał, że Jacek obiecał Zosi posag i ma prawo nią rozrządzać, ponieważ łożył na jej wychowanie. Prosił Telimenę, by ich ze sobą poznała, mimo że Zosia jest jeszcze mała. A Zosia to była właśnie ta młoda dziewczyna, którą hrabia widział w ogrodzie. Ta sama, która na początku weszła do pokoju przez okno. Telimena odpowiedziała, że pieniądze Jacka nie dają mu do niej prawa. Przypomniała też, że Soplicowie są coś winni rodzinie Horeszków. Sędzia zrobił się czerwony ze wstydu, słysząc te słowa. Telimena dodała, że Zosia jako córka z rodu Horeszków nie powinna wychodzić za mąż za byle kogo i nie może żyć na wsi jak zwykła dziewczyna. Sędzia chcąc uspokoić sytuację powiedział, że jeśli Telimena się nie zgodzi, to napisze Jackowi, że to nie jego wina, to nie jest jego sprawa i ma już tego dosyć. Wtedy Telimena trochę się uspokoiła i powiedziała, że nie ma nic przeciwko Tadeuszowi, ale chce, żeby młodzi najpierw się poznali. Powiedziała też, że serce nie sługa. Sędzia wysłuchał tego i odszedł zamyślony. W tym momencie Tadeusz udając, że szuka grzybów podszedł do Telimeny. W tym samym czasie hrabia również powoli zbliżał się do niej, stojąc za drzewami i szkicując ją na papierze. Był zauroczony jej urodą, która wydawała mu się inna niż zazwyczaj. Hrabia przeprosił za śledzenie jej i podziękował, że był świadkiem jej dumania, wręczając jej swoją pracę. Telimena oceniła rysunki, chwaliła talent hrabiego, ale podkreślała, że należy szukać pięknej natury w krajach włoskich, a Litwa jest biedna dla mus. Oboje zaczęli rozmawiać o włoskim niebie i wyśmiewać ojczysty kraj. Wtedy Tadeusz, który podsłuchał wszystko, nie wytrzymał. On był patriotą i uważał, że piękno litewskiej brzozy i rodzimych lasów przewyższa egzotyczne włoskie drzewa. Ta dyskusja nad wyższością krajobrazu na Litwie nad włoskim krajobrazem trwała dość długo. Tadeusz zaczął opisywać piękno polskiego nieba i chmur, które zmieniają kształt. Hrabia i Telimena patrzyli w niebo, a Tadeusz pokazywał im chmurę i lekko uścisnął rękę Telimeny. Nagle zadzwonił dzwonek. To był koniec grzybobrania i wezwanie oczywiście na obiad. Gdy wstawali, Tadeusz pocałował rękę Telimeny, w której znalazł klucz i mały liścik. Wszyscy wracali z grzybobrania, z koszykami pełnymi grzybów, wojski miał muchomora, a Telimena i młodzi panicze wrócili z pustymi rękami. Goście usiedli do obiadu, który odbywał się ciszej niż zwykle, bo wszyscy byli zajęci myślami o przyszłych zakładach i sporach. Domyślali się, że asesor i rejent mogą znowu się kłócić. Nudny obiad przerwał niespodziewany gość. To był Gajowy, czyli człowiek zajmujący się lasem. Wpadł krzycząc – Niedźwiedź, bo spanie! Wszyscy natychmiast zrozumieli, że zwierz wyszedł z lasu i trzeba go ścigać. Sędzia zarządził obławę jutro z samego świtu, oferując ulgi w pańszczyźnie dla ochotników. Pod komorze rozkazał przygotować psy, asesor kazał naostrzyć tasak i sprawdzić amunicję. Sędzia poprosił plebana o mszę św. Huberta w leśnej kaplicy. Po wydanych rozkazach zapanowała cisza. Wszyscy spojrzeli na Wojskiego, który zrozumiał, że uznają go za wodza wyprawy. Wojski powstał, uderzył ręką w stół i wyjąwszy zegarek ogłosił, że jutro o wpół do piątej wszyscy myśliwi mają stawić się przy leśnej kaplicy. Następnie wojski i gajowy wyszli, by obmyślić i zorganizować łowy. Obiad się skończył, a reszta dnia upłynęła na przygotowaniach do polowania na niedźwiedzia. POSTĘP: Polish guided reading: Pan Tadeusz - Adam Mickiewicz

VIP1452: Pan Tadeusz – księga 3

Co mówią słuchacze?

More posts

VIP1572: Spokojne wakacje nad morzem

VIP1572: Zamek w Malborku

VIP1571: Jak brzmiał język polski 100 lat temu?

VIP1570: Rozumienie Tekstów Pisanych B2