Blog

In this special episode of the Learn Real Polish podcast, we are celebrating a big milestone — episode number 500! It’s hard to believe how far we’ve come, and I want to thank you for being part of this amazing journey. In today’s episode, I’ll share some memories, behind-the-scenes stories. This is not only a celebration, but also a great opportunity to reflect on the power of consistency, passion, and learning together. As always, I’ll use clear and simple Polish to help you follow along and improve your language skills. Premium members can read the full transcript in Polish at realpolish.pl

Muzyka:
–Stringed Disco by Kevin MacLeod (incompetech.com) is licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Autumn Day by Kevin MacLeod (incompetech.com) is licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0 License
–Esperanza by Andy Lowe
–Herbatka – guitar cover by Kenn Faurschou
–Other music was created using royalty-free samples from BandLab.com

* * *

Cholera! Nie mogę uwierzyć, że to już pięćsetny odcinek… Jezu, jak ten czas szybko leci. Pięćsetny odcinek… Prawda jest jednak taka, że początkowe odcinki podcastu nie były takie jak teraz. Wiadomo, były krótsze, bardziej przypominały to co teraz robię w klubie VIP. No właśnie, wtedy nie miałem jeszcze klubu VIP. Nie wszystko miałem od razu, nie bardzo wiedziałem jak to zorganizować, dlatego teraz jest trochę zamieszania z numeracją. Czy to jest problemem dla słuchaczy? Mam nadzieję, że nie. 500 to 500, prawda?

Niech sobie przypomnę, kiedy to zrobiłem pierwszy odcinek podobny do obecnego stylu? Ciekawe, pytanie. Może to był odcinek o Sylvestrze Stallone. Zobaczmy… muszę tego poszukać… tak, ten odcinek zrobiłem na jesieni 2013 roku, dwanaście lat temu, miał numer tysiąc… co ja gadam tysiąc, sto dziewięćdziesiąt pięć RP195. 

Numery odcinków na początku dosyć szybko rosły. Pamiętam, że na początku robiłem dwa odcinki tygodniowo – w ciągu roku wyszło ich sto, w kolejnym znów setka. Zatem szybko dobiłem do dwustu. To prawda, wtedy trochę inaczej to wszystko wyglądało. 

A potem pomyślałem, że otworzę klub VIP, gdzie będę dodawał dwa materiały w tygodniu, a odcinki podcastu będę robił raz na dwa tygodnie, czyli około 25 w ciągu roku. Tak to było. Dlatego, chociaż klub ruszył później, dziś ma już ponad 1400 wpisów. Ta liczba nawet mnie przeraża. Może to za dużo, ludzie nie wiedzą co oglądać, może ich to przygniata. Cholera, może tak jest. Ale ja lubię to robić, wciąż dodaję rzeczy a nawet  nie wiem czy wszyscy wiedzą o klubie VIP. 

Słaby jestem w marketingu… to prawda, marketing nigdy nie był moją mocną stroną, ale nie daję rady robić wszystkiego. Jak będę zajmował się marketingiem, to nie będę miał czasu robić nowych odcinków podcastu, nowych materiałów do klubu VIP, a w międzyczasie powstały jeszcze trzy kursy: 100DPS, 365DPL, teraz Polish Language Voyage. Ludzie nic o tym nie wiedzą. Wiem, słabo to reklamuję. Jakoś nie lubię marketingu. Nie lubię nic wciskać nikomu. Wolę robić podcasty, nagrywać filmiki do klubu VIP i czekać, może sami się dowiedzą. Robienie podcastów, filmików, to sprawia mi przyjemność. Nie lubię zajmować się reklamami, marketingiem i tymi sprawami. 

Chłopie zginiesz w ten sposób! Młodzi znają się na tym. Potrafią reklamować się w socialmediach. Ja nawet Tik Toka nie mam. Słabo to widzę w takim razie. Zginiesz. Młode fajne dziewczyny uczą ludzi polskiego. Nie dorównasz im. Nie dasz rady. Zginiesz. Tak, masz rację. Nie dam rady… Na wszystko przychodzi koniec. Jezu, nie mów tak! Jeszcze trochę dam radę, chcę pomagać innym, robić kolejne odcinki podcastu, dodawać filmiki do klubu VIP. Od jakiegoś czasu oglądam stare, czarno-białe filmy i komentuję to co widzę na ekranie. Mam fajną zabawę i wydaje mi się, że ludzie też to lubią. Stare filmy, klasyki są bardzo ciekawe. Tak, to fajne, gdybym znalazł coś podobnego z językiem włoskim to chętnie bym oglądał. Dobrze, że w ogóle masz czas jeszcze na cokolwiek po włosku oglądać.

Na szczęście! Lubię tak się uczyć, to fajniejsze niż gramatyka. Podobno ludzie chcą uczyć się gramatyki, chcą poznać te wszystkie zasady, przypadki, mianownik, dopełniacz, celownik, biernik, narzędnik, miejscownik, wołacz przyimki, zaimki, odmiany przez osoby, odmiany przez rodzaje… rodzaje sraje! 

Kanały z polską gramatyką na YT są całkiem popularne. Naprawdę? Jasne! Trudno, ja nie dam rady już tego robić. Zostawiam gramatykę innym. Wszystkich nie da się zadowolić. Niech uczą się gramatyki z innymi, a u mnie… a u mnie mogą znaleźć coś innego. Ma to sens, co? Może być? a jakie masz inne wyjście?

Dobra, nie ma co rozmyślać, trzeba zrobić kolejny odcinek podcastu, odcinek numer pięćset. O czym opowiedzieć w tym odcinku? Powinno być jakoś inaczej, prawda? A może w ogóle to przemilczeć, nie zajmować się tą numeracją, skoro i tak nie ma ona większego sensu, bo początkowe odcinki podcastu są inne niż to co teraz robisz. Masz rację… Jak śpiewał kiedyś Młynarski 

“Róbmy swoje!
Pewne jest to jedno, że
Róbmy swoje!
Póki jeszcze ciut się chce!”

Póki jeszcze ciut się chce… I tej myśli trzymajmy się na kolejnych pięćset odcinków. Ile lat będziesz miał wtedy? Boże, niech policzę… Po co liczyć, zapytam czata.

Ile lat upłynie żeby zrobić 500 odcinków podcastu, jeśli rocznie robie 25 odcinków? 

Aby wyprodukować 500 odcinków przy tempie 25 odcinków rocznie, potrzebujesz: 500 podzielić przez 25 równa się 20. Czyli potrzebujesz 20 lat.

Matko Boska! 20 lat. Teraz mam 58, to znaczy, że jak będę robił odcinek numer 1000 to będę miał 78 lat. Ciekawe, może dam radę, kto wie.

A pamiętasz kiedy zaczynałeś, kiedy zrobiłeś pierwszy post w internecie, który dotyczył nauki języka polskiego? Ile wtedy miałeś lat? Można to sprawdzić. Wtedy jeszcze nie było strony realpolish.pl Nie wiedziałem jak to ugryźć, nie wiedziałem czy mi to się w ogóle będzie podobało, ale chciałem spróbować i założyłem stronę na takiej darmowej platformie, nazywała się wordpress. To były takie próby, kompletne początki. 

Pierwszy post zrobiłem w sierpniu 2010 roku, to znaczy, że miałem 43 lata. Piętnaście lat minęło od tego momentu, szmat czasu. W tym samym roku w naszym domu pojawiła się Jobie… nie ma już Jobie… zostały tylko wspomnienia.

Tak, jeśli za 20 lat ma powstać tysięczny odcinek podcastu to trzeba brać się do roboty. Nie ma czasu do stracenia.

Wiecie co, rozgadałem się, a to przecież odcinek numer 500. Więc nie może być tak, że nie posłuchamy nagrania od Was. Wy tu jesteście przecież najważniejsi. Zatem zapraszam, posłuchajmy nagrania od Władimira.

Nagranie od Władimira

Dzień dobry, panie Piotrze. Mam na imię Włodzimierz, mam 34 lata i uczę się języka polskiego już 4 miesiące. Miałem szczęście poznać pana podcast już w pierwszy dzień, kiedy zdecydowałem, że będę uczył się języka polskiego. Zacząłem z aplikacji Duolingo i słuchałem podcasty, a potem, kiedy już znałem jakieś zasady, zacząłem pracować z nauczycielką i słuchałem podcasty, które mi się podobały, różne ocenki, ale gdzieś po miesiącu zdecydowałem, że będę słuchał podcastów od początku, od pierwszego odcinka i dzisiaj już skończyłem słuchać ostatniego ocenka.
Kiedyś słuchałem innego podcastu, który mi się podobał, nazywał się on “Should I Know” i kiedy ten podcast skończył się, już nie mogłem znaleźć czegoś innego do słuchania, bo nie mogłem słuchać, nie podobało mi się, próbowałem coś innego słuchać, nic.
I tu, kiedy usłyszałem pierwszy odcinka podcastu Real Polish, przesłuchałem do końca i zacząłem słuchać innego ocenki i potem pomyślałem, dlaczego ja mogę słuchać i dlaczego mi się podoba ten podcast i później zrezygnowałem. Jak i w tym podcaście, jak i w tym mówię o różnych rzeczach, o technologiach, o historii, o filmach, o podróżach i dlatego mówię o wszystkim ze swojej punktu widzenia i dlatego mi się podoba ten podcast.
Chciałem już dawniej zapisać to nagranie, kiedy robił jakieś osiągnięcia, kiedy zakończyłem kurs w aplikacji, kiedy przeczytałem książki, no i robię je teraz. Próbowałem różne metody, które usłyszałem w podcascie, żeby uczyć się języka, kiedy spacerowałem po ulicy, czytałem coś na pisie, słuchałem piosenki, mówiłem w głos, dawałem odpowiedzi na historyjki, dawałem odpowiedzi na historyjki, ale najbardziej istotne dla mnie to było po prostu słuchać i potem zacząłem czytać książki, przeczytałem już pierwszą część książki o Harry Potterze.
Również pamiętam pierwszego Polaka, z którym mogłem rozmawiać więcej niż dzień dobry i do widzenia. To był pan z muzeum LEGO w Krakowie, kiedy moje dzieci bawili się w klocki, to gadałem z tym panem na pewno już przez pół godziny i był bardzo z tego dumny, że mogę mówić tak długo i przełamałem się pewnie w ten moment i chciałbym podziękować za ciekawe materiały, to jest bardzo pomocne dla tych, kto uczy się języka i dziękuję, do zobaczenia.

Dziękuję bardzo Włodzimierzowi za miłe słowa. Muszę powiedzieć, że bardzo się cieszę, że wysłuchałeś wszystkich odcinków podcastu. To się bardzo dobrze składa, bo dziś przecież mamy mały jubileusz.

Wiecie co, sprawa tego jubileuszu, odcinka numer 500, jest trochę niejasna, jest trochę skomplikowana, bo pierwsze odcinki były inne, one też zaginęły w internetowej czasoprzestrzeni, niestety. Więc ja bym się tak bardzo nie przywiązywał do tej liczby. Zresztą, to tylko jest liczba, nic więcej. To naprawdę nic nie znaczy.

Włodzimierz powiedział, że najskuteczniejsze dla niego okazało się słuchanie, co w końcu doprowadziło go do czytania książek, a w tym pierwszej części Harry’ego Pottera. Wspaniale, to jest właśnie to co ja też lubię, słuchanie i czytanie. 

Włodzimierz pamięta też swoją pierwszą dłuższą rozmowę po polsku, rozmawiał z Polakiem w Muzeum LEGO w Krakowie. Myślę, że to jest bardzo fajne wspomnienie, i mam nadzieję, że to zawsze będzie najważniejsze, żeby rozmawiać z ludźmi, żeby słuchać co ludzie mają do powiedzenia.

Teraz stało się tak, że sztuczna inteligencja potrafi wygenerować książkę i właśnie w tym momencie powstaje mnóstwo książek. Miliony, miliony nowych książek. Tych książek jest tak dużo, że głównie czyta je sztuczna inteligencja. Ja tak się zastanawiam jaki to ma w ogóle sens.

Jeśli przestaniecie mnie słuchać, przestaniecie korzystać z moich materiałów, to z pewnością dla mnie sens tego całego projektu, przedsięwzięcia, zostanie całkowicie utracony. Nie będzie to miało sensu. Dla mnie sensem mojej pracy jesteście Wy, ludzie z krwi i kości, tacy jak ja, ludzie którzy czują, ludzie którzy być może mają inne zdanie na różne tematy, ale to właśnie jest fajne. Bo może ja się mylę, może ktoś otworzy mi oczy, może ktoś da mi jakąś radę. To lubię, to mi się podoba, to mnie kręci, to mnie napędza do pracy.

Dlatego proszę Was, nigdy, przenigdy nie przestawajcie pisać do mnie, wysyłać nagrań, komunikować się ze mną. To że tam jesteście, że jesteście po drugiej stronie jest dla mnie najważniejsze. To dla was to robię, i dzięki Wam mogę doświadczać tego wspaniałego uczucia, że moja praca ma sens.

Wielkie dzięki dla Włodzimierza, wielkie dzięki dla Was wszystkich kochani, po prostu za to że jesteście, że spędzacie ze mną czas, że mogę do Was mówić, mogę czerpać też z waszej energii. Mam nadzieję, że będziemy bawić się razem jeszcze długo, długo.

Trzymajcie się zdrowo moi drodzy, wchodźcie na moją stronę w internecie, czyli pod adres realpolish.pl tam znajdziecie więcej informacji na temat materiałów dla Was, a jeśli nie wiecie od czego zacząć to po prostu piszcie do mnie. Używajcie formularza, który jest obok podcastów. Normalnie w komputerze jest obok podcastów,  w telefonach chyba gdzieś na dole się wyświetla, trzeba przewinąć troszeczkę w dół i tam znajdziecie formularz.

Wielkie dzięki za dziś, wielkie dzięki za przekroczenie ze mną tej liczby podcastów. Tej ogromnej liczby podcastów. Dziękuję bardzo! Bardzo się cieszę, że udało mi się to osiągnąć, że mogę bawić się razem  z Wami.

Jest tylko jedna rzecz której mi brakuje, wiecie czego mi najbardziej brakuje? Najbardziej brakuje mi chrapania Jobie, ona była od samego początku. Najpierw nie chrapała, kiedy była mała wcale nie chrapała, później zaczęła chrapać. Trochę mnie to wtedy irytowało, myślałem, że to może jest dla Was problem, starałem się wycinać chrapanie z podcastu, ale teraz wiele bym dał za to chrapanie, słowo daję…

Trzymajcie się, to wszystko na dziś, do usłyszenia następnym razem, cześć, pa, pa!

Join the VIP Club! — Dołącz do klubu VIP!

• Get access to authentic recordings, live webinars, transcripts, and exercises that will help you become fluent in Polish. Low monthly fee, no commitments – cancel anytime. Learn effectively and have fun doing it!
• Zyskaj dostęp do autentycznych nagrań, webinarów, transkrypcji i ćwiczeń, które pomogą Ci osiągnąć płynność w języku polskim. Niska miesięczna opłata, brak zobowiązań – możesz zrezygnować w każdej chwili. Baw się dobrze i ucz się skutecznie!

LEARN MORE

• RP510: Myśli na koniec roku 2025
• RP509: Imperium Osmańskie
• RP508: Lustro Kozyriewa
• RP507: Rozmowa z Petrem
• RP506: Konkurs chopinowski
• RP505: Zyski i koszty
• RP504: Żyjemy w spektaklu
• RP503: Kosmiczny spacer
• RP502: Zbiorowa histeria
• RP501: Paweł Strzelecki
• RP500: Jubileusz!
• RP499: Tony Robbins
• RP498: Kajakiem po wolność
• RP497: Sprawiedliwy start
• RP496: Nowy prezydent Polski
• RP495: Złota Orda
• RP494: Rozmowa z Romanem
• RP493: Codex Gigas
• RP492: Longtermizm
• RP491: Język szczęścia
• RP490: Technofeudalizm
• RP489: Polish Language Voyage – Poznań
• RP488: Syndrom oszusta
• RP487: Nikola Tesla
• RP486: Sztuka odpuszczania