RP200: Dlaczego właśnie język polski?

Cześć Ania :)
Fajnie, że dzisiaj to Ty do nas mówisz, bardzo miło Cię poznać! Jeśli chodzi o mnie, ja uczę się polskiego dlatego, że to piękny język :) Ja nigdy nie byłam w Polsce, poznałam kilku Polaków na kursie formacji monastycznej w Rzymie w tamtym roku. Już powiedziałam Piotrowi, że Polacy których ja znam, są bardzo mili, nawet na pierwszy rzut oka :) No i bardzo mi się podobało jak oni mówili po polsku, więc postanowiłam się nauczyć polskiego. Uwielbiam naukę języków.
Mam pytanie dla Ciebie: Czy myślisz, że jestem niegrzeczna? Przecież ciągle mówię na ty, bo inaczej nie umiem. (Uczę się polskiego dopiero od roku)
Pozdrowienia z Belgii!

Cześć Pietrze! )
Otrzymałem Twoje zaproszenie do odpisania kommentarzu o powodach uczenia się języka polskiego. Idea takich pokastów jest bardzo fajna i ja sam chcę zrobić podobny podkast o języku rosyjskim.
Jestem z Rosji. Dlaczego uczę się polskiego? Jestem fachowym lingwistą i tłumaczem języka angielskiego, dlatego ciekawi mnie ogólnie każdy język. I oczywiście polski)
Moja dziewczyna pochodzi z Białorusi i zna język białoruski. Ale w tym kraju nikt na nim nie rozmawia. Kiedyśmy się zapoznali, postanowiłem, że nauczę się białoruskiego. Po pierwszej byłem już ciekawy, co to za język, a po drugiej zazdrościłem jej, że ona go zna, a ja nie)) I nauczyłem się białoruskiego. Pewnego razu, kiedyśmy podróżowaliśmy po Białorusi, postanowiłem się, że muszę obejrzeć całą byłą Rzeczpospolitą i pojechać dlatego do Polski. A dla tego trzeba nauczyć się polskiego. Tak i zrobiłem)) Ale kiedy pojechaliśmy do Polski, mówiłem się mało, dlatego w hotelach rozmawiałem po angielsku, ale w kawiarniach, bistro, restoracjach i transporcie – po polsku. To było trochę straszno, ale zabawno)) Chciałem mówić mianowicie po polsku, bo jestem twardo przekonany, że Słowianie nie muszą gadać najwzajem po angielsku, a na językach słowiańskich, które są bardzo podobne. I oczywiście myślę, że to grzeczno mówić (przynajmniej trochę) na języku kraju, króry wizytujesz. To znaczy uczylem się polski, żeby rozmawiać z Polakami w Polsce))
Teraz znam polski już bardzo lepiej, chociaż jeszcze źle, ale mogę się dogagać. Chcę tak myśleć ;) Niestety mam mało czasu do nauki polskiego, ale mam nadzieje, że skoro czasu będzie więcej, żebym potrafił nauczyć się mówić już bardzo dobrze i znów pojechać do Polski!
Pozdrawiam serdecznie!

Cześć, Aniu!
Było bardzo miło Ciebie usłyszeć. Taka przyjemna niespodzianka!!! Spodziewam się, że to nie po raz ostatni do nas mówiłaś. No i może wasza z Piotrem córeczka kiedyś coś nam opowie? ;) Byłoby świetnie poznać was wszystkich.
Wiesz, prawdę mówiąc zaczęłam studiować język polski przez przypadek. Nie udało mi się trafić do czeskiej grupy, o któej marzyłam. Teraz wiem, że nie ma tego złego co by na dobrze nie wyszło :) W polskiej grupie odrazu poczułam się na swoim miejscu. Studiowałam chętnie i z przyjemnością.
Pani profesor nam zawsze mówiła: “żeby nauczyć się języka polskiego, trzeba pokochać wszystko polskie!” Może trochę żartowała, jednak miała dużo racji.
Znam wielu Polaków, czasem jeżdżę do Polski, współpracuję z nimi też tutaj – na Ukrainie. Może to ja mam takie szczęście w życiu, że poznaję przeważnie miłych i uprzejmych ludzi (bo zdaję sobie sprawę, że wszędzie, we wszystkich krajach można spotkać różnych ludzi, w tym nieprzyjemnych, arogackich itp), lecz Polacy, których ja znam są wyjątkowo sympatyczni i mili. Szczególnie podoba mi się (czego, niestety, brak Ukraińcom), że ludzie zajmujący dość wysokie stanowiska traktują cię – zwykłą nauczycielkę – jak równą sobie.
Dlatego bardzo się cieszę, że los tak pokierował moim życiem i jestem związana z językiem polskim, kulturą, ludźmi.
Aniu, jeszcze raz dziękuję Ci za ciekawy podkast! Pozdrowienia dla Piotra!

Cześć, ależ niespodzianka! Oczywiście spodziewałem się, że będzie mówił Piotr. Ale tak też jest fajnie!! Chcę pogratulować Piotra z 200-m podcastem. To ciekawa ale bardzo duża i ciężka praca. Bardzo dziękuję wam wszystkim i najważniejsze – dziękuję Piotrowi za tę pracę, za całą pomoc dla tych osób, które chcą nauczyć się języka polskiego. Ja też zacząłem rozumieć i mówić po polsku tylko dzięki go lekcji. Dlaczego język polski? Mój dziadek był polakiem, ale niestety mój ojciec nie mówił po polsku – tylko po białorusku. Zawsze bardzo chciałem nauczyć się mówić po polsku. Teraz trochę mogę. Jeszcze długo trzeba się uczyć, aby mówić płynnie. Szkoda, że doba ma tylko 24 godziny. Mnie zawsze brakuje czasu. Udzielam nauki języka bardzo mało czasu – czasami 1-1,5 godziny, w weekendy 2-3. To za mało, aby był postęp. Mam jeszcze jednego przyjaciela w Polsce, Piotr przedstawił mnie do niego. On też ma na imię Piotr, nazwisko – Proc. Rozmawiamy przez skype raz w tygodniu, w sobotę. Czuję, że jeszcze za mało wiem, aby mówić szybko i swobodnie. Szkoda, bo ja zawsze chcę więcej. Dla mnie Polska to jest wasza rodzina oraz Piotr Proc, a także pamięć o moim dziadku. Dlatego dla mnie nie jest ważne, co mówią w telewizji. Ważne jest to, co wiem i czuję. Jestem szczęśliwy, że mam to wszystko. Dziękuję bardzo. Gratulacje jeszcze raz.
Pozdrawiam serdecznie.
Aleksiej Sokołowski.

Cześć Ania, dziękuję za audycję! Fajne, że współpracujesz z Piotrem. Ja mieszkałem dwa lata w Polsce, i tak, masz rację, to są zwykłe pytania kiedy obcokrajowiec pozna kogoś nowego. Na początku, odpowiedziałem, że chcę zobaczyć nową stronę świata. Wydawało mi się, że Polska jest ciekawe miejsce. Dużo teraz zmieni w kraju, w związku z modernizacją i UE. Dalej do końca mojego pobytu znalazłem nowy odpowiedz. Powiedziałem, że lubię języki i chcę dalej nauczyć się języka, żebym tłumaczyć książki. Ambitny gol, bo oczywiście jeszcze dużo mi brakuje.

Ale jeszcze jest mnóstwo powodów mieszkać w Polsce! Piękny kraj! Wrócę, jak najszybszej możliwe.

Cześć Anna!

Wspaniale było usłyszeć od ciebie. Miło było usłyszeć “kobiecy głos” raz!

Ciekawie było usłyszeć historię Polaków i ich języka. Byłem w Polsce po Raz siodmej, a to, co napisałem, jest prawdą.

Przekonałem się, że zwłaszcza ludzie, którzy pracują w sklepach nie są bardzo przyjazne. Najgorsze są panie, które pracują na stacji kolejowej. Oni nie mają cierpliwości dla cudzoziemców!

Jednak po znalezieniu przyjaciela, masz przyjaciela na całe życie.

Najlepsze życzenia z Nowego Jorku,

Józió